Twee weken geleden zat ik met een lauw blikje Heineken op het schoolplein van mijn oude basisschool. Alles leek nog hetzelfde: het grasveldje, het klimrek, zelfs die muffe lucht van de gymzaal leek me tegemoet te komen. We waren compleet met het meidenclubje van de middelbare school, om de liefde te vieren van die ene vriendin die het huwelijksbootje instapte. Tijdens deze Trip Down Memory Lane in Noordwijk kwamen de ontgroeningstaferelen, vakanties, kots- en seksverhalen in sneltreinvaart voorbij. Het besef dat we zóveel avonturen hadden meegemaakt, kikte goed in.

Vroeger verbonden door gedeelde eyeliners, Jim Bakkum-agenda’s, zoenlijsten en schuimparty’s, nu vooral door hechte vriendschap. Waar ons pad vroeger nog keurig parallel liep, kronkelt het inmiddels alle kanten op. Zo sta ik soms om zes uur ’s ochtends in een club, terwijl een ander dan net de fles klaarmaakt voor haar baby. Dat contrast zette me aan het denken: hoe houd je verbinding met vrienden die in een totaal andere realiteit leven?

Vroeger was alles beter?
Laatst scrolde ik langs een mopperende Jordaner op Instagram. Vroeger was alles beter, vond hij. “Een broodje kost nu twaalf euro, da’s vierentwintig gulden. Dan ben je toch niet goed bij je hoofd?” Ik moest lachen, maar ergens snapte ik hem. Niet dat vroeger écht beter was – ik hoef de tergende onzekerheid en gore puisten van de pubertijd niet terug – maar het was wel eenvoudiger. Iedereen zat in dezelfde fase, met dezelfde dromen en hetzelfde banksaldo (lees: nul). Nu lopen de levenslijnen uit elkaar: de één wil tijdens een vakantie vooral tot heel laat door borrelen, de ander om acht uur een berg op. Voor de één is luxe uit eten gaan geen moeite, de ander moet hiervoor sparen. En dat schuurt soms. Niet omdat je elkaar niet gunt wat je hebt, maar omdat je simpelweg even niet op dezelfde golflengte zit.

Continue tweestrijd
Dat verschil voel ik des te meer nu de meeste vriendinnen om me heen inmiddels een relatie, een koophuis en een kind hebben (of een positieve test in de la). Voor mij, als een van de weinige singles, is dat soms best lastig. Een geboortekaartje ontvangen voelt dan dubbel: blij voor de ander, teleurgesteld in mezelf. Een trouwerij bijwonen na een break-up: verschrikkelijk leuk voor de ander, maar een soort mentale marathon voor jezelf. Het is een constante tweestrijd tussen gunnen en vergelijken. Tussen genieten van mijn vrijheid en verlangen naar wat stabielere grond. Soms voelt het alsof ik in de wachtruimte van het leven zit, terwijl de rest al naar binnen is geroepen.

Gedeelde interesses als basis
Toch draait vriendschap om meer dan levensfase. Om vertrouwen, eerlijkheid, empathie, maar óók om gedeelde interesses. En die verschuiven nu eenmaal. Dus besloot ik niet te blijven hangen in het verleden, maar actief op zoek te gaan naar nieuwe verbindingen. Naar mensen die óók single zijn, nog steeds in tochtige huurwoningen wonen en hun weekenden niet hoeven af te stemmen op verbouwingen en schoonouderbezoeken. Ik sloot me aan bij een singles-boekenclub (ja, die bestaat echt), blies oude vriendschappen nieuw leven in en ontdekte dat verbinding niet per se zit in dezelfde levensfase, maar vooral in wederzijds begrip en herkenning. In het gevoel dat iemand snapt waar je nu staat, mét alle vrijheid, twijfel en chaos van dien.

De kracht van flexibele vriendschappen
Misschien zijn juist die meebewegende vriendschappen de sterkste. Soms scheurt het, soms groeit het mee. En precies die langdurige vriendschappen begrijpen het als je af en toe wat afstand neemt. Niet uit desinteresse, maar om ruimte te maken voor nieuwe mensen die beter passen bij waar je nu staat. Die nieuwe connecties geven weer energie, lucht en perspectief. Zodat je, met hernieuwde aandacht (en een beetje meer geduld), weer vol overgave kunt luisteren naar verhalen over zwangerschappen en verbouwingen. En er op die manier ook voor hen kan zijn.

Want misschien is dat de ware test van vriendschap: niet dat je dezelfde weg bewandelt, maar dat je elkaar blijft vinden, op wat voor manier dan ook. Al is het maar af en toe, met een lauw biertje op een oud schoolplein.