Er zijn twee onderwerpen waarbij mannen tijdens een date spontaan rechtop in hun stoel schieten. Onderwerp één: voetbal. Ik speel het graag, ik kijk het soms. Zodra ik dat vertel vindt bij elke man dezelfde emotionele rollercoaster plaats. Eerst verbazing: vrouwen van dertig die nog voetballen, bestaat dat? Dan verwondering: ze weet wat buitenspel is! En tot slot, verlekkering: voetballende vrouwen in korte broekjes, geil.

Die geiligheid heb ik nooit begrepen. Ik voel me op het veld allesbehalve sexy. Meer een uitgeknepen tomaat met borsten die alle windrichtingen op wijzen, armen als molens en een zweetlip waar je u tegen zegt. Als een scharrel dan ook weleens aanbiedt om te komen kijken, verzin ik steevast een onmogelijk tijdstip. “Ja, we spelen maandag écht om 23.00 uur. Héél jammer. Kan er ook niets aan doen.”

Tweede onderwerp van mannelijke focus: kinderen. Verrassend genoeg minstens zo populair. Ik ben er zelf ook mee bezig, want ik vries mijn eicellen in. Oftewel, ik leef tijdelijk als een soort Olympisch atleet. Geen alcohol, vroeg naar bed, gezond eten en ondertussen mijn buik vol injecteren met hormonen alsof ik alsof ik een doe-het-zelf project ben. De Oestrogeen handleiding staat op internet, ik mag het doen met twee YouTube video’s en een optimistische mindset. Mijn agenda draait om echo’s, mijn cyclus is de baas en mijn emoties doen af en toe gezellig mee alsof het een groepsproject is. Allemaal om een potentiële baby in de vriezer te parkeren, voor het geval de liefde ooit nog komt opdagen.

Laatst had ik weer eens een date. Dit keer: een Mexicaan mét kinderen. Niet mijn voorkeur, maar mijn wensenlijstje krimpt sneller dan mijn geduld. Ik date inmiddels mannen met kinderen, mannen kleiner dan 1.75m (hier moest ik mentaal even een paar hordes voor nemen) poly‑types en alles daartussen in. Als iemand überhaupt komt opdagen, voel ik me al gezegend.

Het studentencafé is leeg en donker, maar Hazes staat op standje gehoorbeschadiging. Ik geef de semi kleine Mexicaan een awkward knuffel en we ploffen ergens achterin neer. Hij is lang en dun, met knokige vingers – echt zo’n typisch klimpostuur. Doordat de Volkszanger vocaal zo prominent aanwezig is, versta ik helemaal niets van wat hij zegt. In gebarentaal leg ik uit hoe eicellen invriezen werkt. Hij kijkt verbaasd. “Nooit geweten dat dat zó in z’n werk gaat. Wat een eyeopener! En wat voor vriezer gebruiken ze eigenlijk?”

Niet veel later begint hij over zijn eigen kinderen. Of ik ze wil zien. En voordat ik mijn mond open kan doen, krijg ik een volledige slideshow onder mijn neus geduwd. Anna en Ruben in een boom. Anna en Ruben in een boot. Anna en Ruben in Naturalis. Anna en Ruben met zijn ex. Hij glundert van trots bij elke swipe. Ik glimlach mee.

Als ik Anna en Ruben inmiddels als mentale screensaver heb opgeslagen, lopen we naar buiten. “Was gezellig,” zegt hij. “Volgende keer naar de klimhal?” We geven elkaar een halfslachtige knuffel en dan loopt hij weg, slingerend tussen de van Mooffietsen door.

Ik blijf even staan en realiseer me hoe scheef het eigenlijk is. We zijn allebei met kinderen bezig: hij met de zijne, ik met de mijne-in-potentie. Maar waar hij trots door een fotogalerij kan scrollen, ben ik mijn lichaam aan het managen als een project. Het voelt alsof we hetzelfde spel spelen, maar met totaal verschillende spelregels.

Ik zwaai hem nog even na. En bedenk me: volgende keer hebben we het maar weer over voetbal. Gelijke regels, gelijke kansen.