Lieve mensen, inmiddels zijn we zeven maanden verder sinds het eerste oriënterende gesprek over het invriezen van mijn eicellen. Deze maanden hebben tien (!) ingevroren eitjes in de vriezer van het UMC opgeleverd. Met deze score heb ik in het gunstigste geval zo’n 82% kans op een kind en ongeveer 48% kans op twee mini’s. Ik ben dus héél erg blij.

Ondertussen organiseerden mijn allerliefste vrienden ook nog in het geheim een eggshower. Inderdaad: een babyshower, maar dan volledig in het thema van eitjes. Inclusief eierquiz, eiwitpils en een eikostuum. Het voelde zó fijn dat er op een positieve manier aandacht werd besteed aan iets waar vaak nog schaamte of verdriet omheen hangt. En dat ik – na al die babyshowers – óók eens in het zonnetje werd gezet. Ik voelde me echt ontzettend dankbaar.

Daarnaast was er de afgelopen periode even radiostilte op Rooskleurig. Het afgelopen halfjaar bestond uit hormonen, ziekenhuisbezoeken, een nieuwe baan, huizenjacht, een nieuwe stad ontdekken en een hoofd dat permanent overuren draaide. Inmiddels is het hormooncircus voorbij en wil ik graag vertellen hoe dit proces écht was.

Facts op een rij: vanaf je 35e begint het grote aftellen

Terugkijkend vond ik het mentale gedeelte zwaarder dan de twintig hormoonpillen en zestien injectienaalden die ik in mijn buik zette. Het blijft confronterend om vriendinnen op een natuurlijke manier zwanger te zien worden, terwijl jij ondertussen voelt hoe de tijd steeds harder begint te tikken.

Als vrouw van halverwege de dertig word je namelijk continu herinnerd aan je vruchtbaarheid. Zodra je de 35 aantikt, lijkt de maatschappij collectief te besluiten dat je eierstokken langzaam veranderen in twee verschrompelde rozijnen. Als een soort zwaard van Damocles hing dat getal voortdurend boven mijn hoofd.

Even een realitycheck: op je 34e is de kans op zwangerschap per cyclus ongeveer 15 tot 20%, op je 35e rond de 15% en op je 36e zo’n 10 tot 15%. Ja, die kans neemt af, maar niet alsof je baarmoeder op je verjaardag spontaan in stof uiteenvalt.

Tegelijkertijd daten we in een tijd van fastfoodromantiek. Iedereen twijfelt, houdt opties open of is emotioneel afgevlakt door de eindeloze hoeveelheid keuze. Alleen loopt onze biologische klok daar helaas niet gezellig in mee.

Afwijken van het plaatje

Voor mij zat de grootste hobbel in het accepteren dat mijn kinderwens misschien niet op de ‘standaardmanier’ vervuld zou worden. Ik had tijd nodig om mentaal te bewegen van er komt vast vanzelf iemand op mijn pad naar misschien heb ik IVF nodig om mijn kinderwens veilig te stellen. Ironisch genoeg is tijd nou net het enige wat je in dit proces niet hebt.

Social freezing voelde in eerste instantie helemaal niet als een kans. Het voelde als falen. Alsof ik niet voldeed aan het plaatje dat ons jarenlang is verkocht: huisje, boompje, partner, baby.

Terwijl het eigenlijk best bevrijdend zou zijn als we vaker verhalen zagen van vrouwen die óók gelukkig zijn buiten dat script om. Een soort Assepoester die haar schoen nooit terugvindt en vervolgens solo de wereld rondreist op een teenslipper.

Open zijn helpt

Wat mij uiteindelijk het meest hielp, was er open over praten. En schrijven natuurlijk. Over het feit dat ik tijdens de intake een soort elevator pitch moest geven over mijn kinderwens, iets wat stellen opvallend genoeg niet hoeven. Over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op dit gebied. En over hoe dubbel het voelt om medische hulp nodig te hebben voor iets waarvan je altijd dacht dat het ‘gewoon vanzelf’ zou gebeuren.

Ik praatte er ook over tijdens dates. En eerlijk? Juist van mannen kreeg ik verrassend veel steun. Mannen die nieuwsgierig waren, luisterden en vroegen hoe het écht ging. Van scharrels tot collega’s: ik kreeg chocola, lieve berichtjes en onverwacht veel begrip.

Door er open over te zijn, werd het minder iets zwaars dat ik alleen hoefde te dragen. Het normaliseerde het op een bepaalde manier.

Drie maanden leven als een gezondheidsinfluencer

Toen alle onderzoeken en het financiële gedeelte rond waren – heel veel dank mam en pap – stapte ik met een gigantische koeltas vol hormonen weer de trein in. Een soort rijdende goudmijn waarin letterlijk mijn toekomstige vruchtbaarheid lag opgeslagen.

Die tas bewaakte ik dan ook met mijn leven. Tot hij op miraculeuze wijze van mijn fietsstuur brak en ik er als een soort Mr. Bean met fiets en al overheen reed. In één seconde zag ik vierduizend euro aan hormonen, naalden en hoopvolle toekomstplannen over het asfalt verspreid liggen. De paniek in mijn ogen zorgde er gelukkig voor dat de VanMoof-rijder achter me nét kon uitwijken. Wonder boven wonder waren alle flesjes en injectienaalden nog heel. Bijna vierduizend euro door de plee. Sjongejonge.

Daarna begon het brave leven. Drie maanden geen alcohol, niet roken, gezond eten, goed slapen en stress vermijden. De eicellen die je invriest doen er ongeveer drie maanden over om te rijpen, dus alles moest in optimale conditie gebeuren. Voor iemand die graag uitgebreid eet, wijn drinkt en leeft als een bourgondiër was dat… uitdagend.

De eerste maanden gingen prima, maar daarna begon ik het echt saai te vinden. En ja, natuurlijk: als je zwanger bent drink je ook negen maanden niet. Maar dan groeit er daadwerkelijk een baby in je buik, en niet een verzameling hoopvolle cellen in een laboratorium.

Jezelf injecteren went nooit

In april begon het echte werk. Eerst een week lang oestrogeenpillen, daarna negen dagen hormooninjecties en halverwege nóg een injectie erbij om de eisprong uit te stellen. Vlak voor de punctie kwamen daar nog twee extra injecties bovenop.

De uitleg kreeg ik trouwens via YouTube-video’s, waarvan er eentje het niet eens deed. Terwijl stellen in een regulier IVF-traject uitgebreide begeleiding en prikinstructies krijgen. Ook daarin voel je toch: vrouwen die dit alleen doen moeten het vooral zelf uitzoeken.

Ik reageer normaal al heftig op hormonen – daarom heb ik ook een koperspiraal – en deze weken waren echt een emotionele achtbaan. Het ene moment voelde ik me fantastisch, het volgende moment intens verdrietig en alleen. Tegen het einde was ik zó opgeblazen dat ik eruitzag alsof ik twintig weken zwanger was. Als hormonale plofkip een babyshower meemaken is ook niet iets wat ik zou aanraden.

Het prikken zelf viel me mee, al blijft het absurd om in een gezond lichaam injecties te zetten. Vooral de laatste injecties brandden enorm. Ondertussen sleepte ik die spuiten overal mee naartoe: naar werk, etentjes en vrienden. Afwijken van het tijdschema was eigenlijk geen optie.

Slang erin, eicellen eruit

De laatste dagen draaiden volledig om ziekenhuisbezoekjes en echo’s. Ze controleren dan hoe groot de follikels zijn: te klein betekent geen rijp eitje, te groot betekent kans dat ze knappen.

Voor de punctie hoopte ik op sedatie – een roesje dus – omdat het plaatsen van mijn spiraal ooit traumatisch pijnlijk was. Uiteindelijk moest ik het doen met lokale verdoving en morfine. Met een vrij angstaanjagend apparaat worden de follikels via de vaginawand leeggezogen. Ik lag eerst compleet te shaken van spanning, maar uiteindelijk viel het me mee. Die morfine helpt daar wonderbaarlijk goed bij.

Gelukkig ging er een vriendin mee wiens hand ik compleet fijnkneep en die me daarna volledig verzorgde met chocola, een dekentje en een kruik in de auto. Vriendschap in z’n puurste vorm.

Een paar uur later kwam het verlossende telefoontje: tien rijpe eicellen ingevroren. Eerst vond ik het tegenvallen, omdat er op eerdere echo’s meer follikels zichtbaar waren. Maar je moet er rekening mee houden dat er altijd eicellen afvallen: soms wordt er geen eitje gevonden, soms zijn ze niet volgroeid of nog onrijp. Uiteindelijk blijkt tien dus gewoon een hele goede score te zijn.

En nu?

Al met al was het een intens proces – fysiek, hormonaal en mentaal – maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Niet omdat ik vind dat vrouwen massaal hun eicellen moeten invriezen, maar omdat ik denk dat we eerlijker mogen praten over vruchtbaarheid, tijdsdruk en de ongelijkheid die hierbij komt kijken. En omdat het mij een stukje rust heeft gegeven.

Dus als je hier als vrouw mee worstelt: volg vooral je eigen proces. Laat je niet gek maken door paniekverhalen, statistieken of maatschappelijke verwachtingen. En zoek steun. Echt, dat maakt alles lichter 🙂