Singels zijn de grootste verliezers op de woningmarkt

Gepubliceerd op 1 oktober in het Parool

“Als je nou een vriendje had, kon je de huur delen,” zei mijn huisbaas, terwijl hij in mijn blauwe kuipstoeltje zijn koffie roerde. We zaten met z’n vieren in mijn woonkamer: mijn vader, de verhuurder, iemand van de Huurcommissie die driftig met een lasermeter door mijn badkamer liep en ik. Het was geen theekransje waar ik vrijwillig voor had ingetekend.

Ik slikte een sarcastische lach in. Misschien moet ik het maar eens op mijn datingapp zetten: ‘Single vrouw zoekt partner tegen woningnood. Liefst iemand zonder zweetvoeten die ook de preiresten uit het gootsteenputje pulkt.’

Ik woon nu een jaar in dit appartement: 52 vierkante meter voor 1665 euro per maand, bouwjaar 1927, energielabel D. Kort nadat de Wet Betaalbare Huur op 1 juli 2024 van kracht was geworden, heb ik besloten mijn huurprijs te laten toetsen. Volgens de puntentelling zou mijn woning 870 euro moeten kosten. Een verschil van bijna 50 procent.

Geld door de plee spoelen

De cijfers zijn nog pijnlijker dan mijn maandlasten. Het Parool schreef vorige maand dat singles in Amsterdam kans maken op slechts 0,1 procent van de koopwoningen. Voor stellen is dat 21 procent. Met een modaal inkomen val ik tussen wal en schip: ik verdien te veel voor sociale huur en te weinig voor een hypotheek.

Intussen blijven de huren stijgen. Het Centraal Bureau voor de Statistiek meldde dat de huren in juli 2025 gemiddeld 4,9 procent hoger waren dan vorig jaar, bij een inflatie van 3,5 procent.

Mijn vrienden zie ik met hun partners wel huizen kopen, ze verbouwen en weer doorverkopen. Ze bouwen vermogen op, terwijl ik elke maand mijn geld door de plee spoel. Ik overweeg inmiddels een carrièreswitch naar binnenhuisarchitect; ik ken het jargon beter dan sommige aannemers.

‘Huur jij óók bij hem?’

Als minister van Volkshuisvesting had Hugo de Jonge ons met de Wet Betaalbare Huur uitzicht gegeven op verbetering. Het idee: huurders in het middensegment krijgen bescherming. De wet bepaalt dat woningen tussen 144 en 186 punten volgens het woningwaarderingsstelsel in prijs verlaagd kunnen worden. Daarvoor telt alles mee: WOZ-waarde, oppervlakte, energielabel, voorzieningen.

Dat klinkt hoopvol. Maar als je naar de details kijkt, blijkt dat de wet alleen geldt voor contracten die op of ná 1 juli 2024 zijn afgesloten. Ik tekende net iets eerder en hoewel mijn huur pas in augustus 2024 inging, viel ik buiten de regeling. Pech gehad. Correctie van de huurprijs is voor mij alleen afdwingbaar met de oude liberalisatiegrens, bij 143 punten of minder.

Mijn verhuurder verzucht intussen dat het hem ‘niets meer oplevert’. Hij overweegt het pand te verkopen. Spijtig misschien, maar minder dramatisch dan hij doet voorkomen. Hij bezit meer panden in mijn buurt, ontdekte ik tijdens een burendiner. “Huur jij óók bij hem?” bleek een vaste openingszin.

Mijn buren, die al jaren in hun woningen zitten, betalen een paar honderd euro. Ik, nieuwkomer en single, betaal het driedubbele voor een derde van de ruimte.

Stiekem gemaakte Fundafoto’s

De nieuwe wet maakt verhuur minder aantrekkelijk, waardoor huizen massaal in de verkoop gaan. Voor huurders betekent dat vaak dat ze met pesterijen van de eigenaar te maken krijgen: uitkoopsommen, loze dreigementen, stiekem gemaakte Fundafoto’s. Een vriendin wordt zo uit haar woning gewerkt, in een pand waar het onderhoud al jaren achterstallig is.

En ja, verhuurders klagen dat rendementen dalen. Ze wijzen op belastingen, onderhoud en de vereniging van eigenaren. Wat ze vergeten te zeggen is dat de waarde van hun bezit ook zonder verhuur ongeveer 20 procent per jaar kan stijgen. Slapend rijk worden is nog steeds makkelijker dan wakker huur betalen.

Dure douchecabine

Na maanden wachten kwam de uitslag. Mijn woning scoorde 144 punten en bleef daarmee één punt boven de voor mij geldende oude grens. Een verlaging naar 870 euro zat er dus niet in. De huur bleef gewoon 1665 euro per maand.

Het wrange van de zaak is dat ik een douchegordijn had laten vervangen door een cabine. Dat leverde volgens het woningwaarderingsstelsel één extra punt op. Zonder dat punt zou ik hebben gewonnen.

Maar ook de meetlat speelde mee: volgens mijn berekeningen, het gebouwrapport, gegevens van de Rijksoverheid én het kadaster is de woning één vierkante meter kleiner dan de Huurcommissie heeft gemeten. Hun 0,66 centimeter extra kost mij 795 euro per maand.

De wet doet alsof eerlijkheid objectief meetbaar is, maar dat is schijn. Een grens van 143 of 144 punten, een contract van vóór of van 1 juli 2024 of daarna: het bepaalt of je honderden euro’s per maand meer betaalt of niet. Het beleid wordt verkocht als bescherming, maar in de praktijk beschermt het vooral het systeem tegen échte verandering.

Realiteit wordt genegeerd

Intussen groeit de ongelijkheid. Stellen zien hun vermogen toenemen, singles vallen buiten de boot. De woningmarkt bevoordeelt wie al bezit heeft en benadeelt wie nieuw is. De overheid lijkt ze vergeten: de wetgeving biedt geen zekerheid en negeert de realiteit dat steeds meer mensen alleen wonen, al dan niet uit vrije keuze.

Als we de wooncrisis eerlijk willen aanpakken, moeten regels minder arbitrair worden. Puntensystemen die afhangen van douchecabines, meetlinten of de zorgvuldigheid van een inspecteur zijn geen oplossing. Er is structureel meer betaalbare woonruimte nodig én bescherming voor huurders die nu elke maand moeten kromliggen om hun huur te kunnen betalen.

Tot het zo ver is blijf ik maar actief op Bumble. Want in Amsterdam geldt voorlopig: een ‘vriendje’ vinden is de snelste manier om je huur te kunnen betalen.