De wonderen zijn de wereld nog niet uit: ik was weer eens op een date. Tegenwoordig is de kans groter dat er een atoombom valt in Amsterdam dan dat je via een datingapp een afspraak regelt. Iedereen is datemoe, uitgeblust, uitgeappt. Er wordt nog wel gematcht, maar niemand stuurt meer een bericht. Het is net als het boeken van een vakantie: te veel keuze, te veel minpunten, en altijd dat stemmetje dat fluistert: “het gras is groener aan de overkant.”

Dus schuif je het vooruit. Morgen ga ik écht investeren in het gesprek. Maar na één nacht slapen is het hele aanbod alweer naar een andere hersenkwab verhuisd, en hunkert je prefrontale cortex weer naar een frisse dopaminehit. Dus open je opnieuw die app. En begint het hele riedeltje weer. Swipen, matchen, hopen, en weer afhaken. Het is daten als hamster in een rad: veel beweging, nul vooruitgang.

De marshmallowtong

Enfin, ik had dus een match. Twee woorden gewisseld en binnen 24 uur zat ik in een bruine kroeg, tussen toeristen die het Wallengebied omschreven als het Saint Germain van Amsterdam. In mijn efficiënte bui besloot ik rechtstreeks van de mondhygiëniste door te gaan. Je kunt tenslotte niet fris genoeg ruiken.

Alleen had mijn tandarts mij achtergelaten met een roze spoelmiddel waardoor mijn tong leek op een gesmolten marshmallow. Maar ach, dacht ik, het is donker. Niemand die dat ziet.

Punktlich? Niet bepaald

Hij was veertig minuten te laat. En ik had dus alle tijd om me af te vragen: wat als we straks zoenen? Krijgt hij dan ook fluoriserend speeksel? En belangrijker: zou ik ooit nog serieus genomen worden als ik fungeer als kauwgomballenautomaat?

Eindelijk stapte hij binnen. Geen charmante Italiaan, maar een Duitser die zijn punktlichkeit ergens tussen Keulen en Amsterdam had verloren. Hij stortte zich meteen in excuses. Ik zat inmiddels aan mijn tweede 0.0 en had bijna mijn hoofd op de tafel gelegd.

De passie: surfen

En toen begon het. De man had een passie. Surfen. Hij surft, hij fotografeert surfen, hij maakt een boek over surfen, hij ademt surfen. Binnen tien minuten zat ik in een TED Talk met als thema De Golf als Levensmetafoor. Ik hoorde alles: van haaiendreigingen tot camera-instellingen en klifongelukken. Hij toonde me plekken op Google Maps alsof ik auditie deed voor zijn volgende expeditie.

Begrijp me niet verkeerd: ik hou van mensen met passie. Echt. Ik kan zelf uren praten over bepaalde plekken, boeken, films, dates (zijn mijn collega’s altijd erg blij mee;)). Maar ik bén me er tenminste van bewust dat mijn obsessies vooral interessant zijn voor… mijzelf.

Hij daarentegen sprak alsof hij de Dalai Lama van de surfplank was. Af en toe stelde hij een vraag, maar die wist hij in een halve seconde weer terug te buigen naar zijn lievelingsonderwerp. Alsof elke andere hobby een dreiging was voor zijn zorgvuldig opgebouwde imago.

Het bronstige hert

Filosoof Menno de Bree schreef ooit dat passie is als een bronstig hert dat achter wijfjes aanjaagt. Precies zo voelde het. Alleen zat ik niet tegenover een verleidelijk dier, maar tegenover een jongen die achter een golf van twaalf meter hoog aan holde.

En eerlijk: ik kan niet ontkennen dat er een gevoel van aandoenlijkheid bij me naar boven kwam. Hij keek als een kind dat voor het eerst een snoepwinkel binnenloopt. Alleen jammer dat ik zelf niet tussen de dropveters en zure matten lag. Mijn interesse in hem kelderde sneller dan een surfplank in Nazaré.

Balans, heren

Volgens De Bree schuilt juist dáár het probleem met passie: het verzandt al snel in holle retoriek. Wie zich voortdurend uitdrukt in superlatieven als “ongelooflijk, geweldig en fantastisch”, doet afbreuk aan de waarde van echte kwaliteit. Zo blijft er uiteindelijk niets over van wat er werkelijk toe doet, in dit geval bij een date: de verbinding met de ander. En zo zat ik daar, met mijn neonroze tong en een interesse die steeds verder wegzakte.

Dus, mannen, een gratis tip: balans is key. Stel vragen. Luister. Wissel enthousiasme af met nieuwsgierigheid. Het is geen hogere wiskunde, maar geloof me, het kan een date redden.

En ik? Ik blijf swipen. In de hoop op een man met een passie die óók wil weten wat de mijne is. Al is de kans groter dat ik dan alweer in de stoel van mijn tandarts lig.