Ik zwijmel de laatste dagen nog een beetje na. Zon, zee, Aperol. En oh ja: illegaal kamperen op een Italiaans strand met drie half-onbekende Italianen. Het klinkt als het begin van een slechte Netflix-serie (waar je meteen weet: er gaat iemand in de eerste tien minuten dood). Maar nee, ik leef nog, en ik heb zelfs ontzettend genoten. Helemaal in het moment, ondanks dat mijn hoofd normaal gesproken graag een Excelletje maakt van alle mogelijke rampscenario’s.

En dat is meteen het punt: genieten gaat bij mij niet altijd vanzelf. Soms neem ik mijn werk gezellig mee in de koffer, soms word ik ziek, soms regent het drie weken achter elkaar. Maar deze vakantie leer me iets: ik geniet het meest als ik alleen reis en niet alles probeer dicht te timmeren. Waarop ik mezelf de vraag stelde: kun je eigenlijk trainen in genieten?

De vrijheid van solo-reizen

Twee weken lang trok ik in mijn eentje door Italië. Eerst een huttentocht met SNP in de Alpen (lees: een week lang zweten, puffen, vloeken en tóch gelukkig zijn) en daarna solo interrailen langs Verona, Bologna, Parma en nog een handvol Italiaanse parels.

En eerlijk? Ik kwam erachter dat ik mezelf dus uitstekend vermaak. Het grote voordeel van solo reizen: je hoeft met niemand rekening te houden. Je hoeft niet te vragen of iemand nog trek heeft in een museum of zin heeft in een tweede koffie. Je hóeft niet de hele dag te scannen of je reisgenoot het eigenlijk wel naar z’n zin heeft (wat ik dus normaliter altijd doe). Je kunt gewoon lekker egoïstisch zijn. Heerlijk. Met jezelf hoef je immers nooit in discussie, hoogstens met je eigen innerlijke projectmanager (‘Toch nog een wijntje, nu eten, of toch eerst terug naar het hostel?‘).

Italianen: de kampioenen van het nu

En toen waren daar de Italianen. Mijn god. Waar ik gewend ben aan festival Excellijsten van vriendinnen (“Rij 3, vakje C: wie neemt de afwasborstel mee?”), bleken mijn Mediterrane vrienden te werken met een… nou ja, níét-plan. “We zien wel.”
Dus daar zat ik. In de auto hippend van de ene bil naar de ander van de zenuwen. Gaan we kamperen in de bergen of op het strand? Hebben we wel eten? Of slapen we straks in een greppel met alleen een fles wijn? En die twee vrienden, wie zijn dat eigenlijk?

Het antwoord: we hadden inderdaad vooral wijn. We dineerden uitgebreid na een rivierduik, we zetten pas om half twee ’s-nachts de tent ergens in het zand, en mijn innerlijke OCD moest ik herhaaldelijk streng toespreken. Maar weet je wat? Het werkte. Het was leuk. Het was zelfs heerlijk. Want wat kan er nou écht misgaan als je pas diep in de nacht je tent opzet? (Behalve dan dat je er ’s-ochtends achter komt dat Italiaanse boomers al om 9u ‘s-ochtends het strand bezetten. Details.)

Zintuigen op scherp (en een Aperol als meditatie)

Volgens geluksexpert Patrick van Hees kun je jezelf trainen in genieten. Eén daarvan is: gebruik al je zintuigen. Niet alleen proeven, maar ook kijken, ruiken, voelen. Nou, die Italianen hebben dat tot kunst verheven. Tijdens mijn wandelingen en terrasavonturen merkte ik hoe fijn het is om gewoon even stil te staan. Luisteren naar het geroezemoes, het glas dat tikt, de vogels die ergens hysterisch fluiten. Of de geur van koffie die net iets te sterk uit het apparaat komt.

Het deed me ook denken aan mijn Camino naar Santiago vorig jaar: de tomaten smaakten intenser, de koffie was goddelijk, en dat eerste biertje na twintig kilometer wandelen smaakte alsof ik persoonlijk in de hemel was beland. Beweging zet mijn zintuigen blijkbaar ‘aan’. In Italië gold hetzelfde. Zelfs een simpele Aperol voelde daar bijna als een meditatie. (Tot ik drie glazen verder was en vergat waar mijn hostel ook alweer lag, maar hé, dat mag ook.)

Alles gaat voorbij (zelfs skinnydippen met Italianen)

Nog een trucje om intenser te genieten: besef dat alles tijdelijk is. Volgens het boeddhisme, maar ook gewoon volgens gezond verstand. Mooie avonden komen niet terug, vakanties eindigen altijd, en je krijgt nooit precies hetzelfde moment opnieuw. Dat maakt het waardevoller.

Tijdens dat kampeertripje dacht ik daar vaak aan. Hoe vaak gebeurt het dat je spontaan skinnydipt met drie Italianen die je amper kent, om vervolgens wakker te worden met een deinzende zee, kleurrijke parasolletjes en lege wijnflessen? Waarschijnlijk nooit meer. Dus genoot ik. Van de brakke ochtenden, de rotswandelingen, de vrijheid. Uit onderzoek blijkt dat de gelukkigste mensen een flexibel tijdsperspectief hebben. Zij kijken terug, beleven het nu bewust én verheugen zich op wat nog komen gaat. Geluk zit hem namelijk ook in het heractiveren van oude geluksmomenten. Achteraf geniet ik dus nóg een keer, als ik door mijn foto’s scroll en alvast vooruit zwijmel naar de reünie in oktober. Als die doorgaat tenminste. Want ja, Italianen.

De conclusie

Dus, kun je jezelf leren genieten? Ik denk van wel. Maar net als bij Italiaans flirten geldt ook hier: je moet wel een beetje oefenen. En misschien vooral: je telefoon soms uitzetten, de to-do lijstjes even parkeren en gewoon die Aperol écht proeven. Mocht dat niet werken, kun je altijd nog drie onbekende Italianen vragen om een tentje met je op te zetten.