Een knipoog hier, een plagerig grapje daar, een subtiele blik in een zwetende club. Flirten, dames en heren. Weten weten nog wat dat is? Ik bedoel niet dat links-rechts-swipen op een datingapp met een bio vol cliché’s als “ga jij mee padellen?” en “ik dans met jou graag de wereld over”. Nee, ik bedoel écht flirten. In het wild. Zonder filters of algoritmes. Gewoon: jij, ik, oogcontact, een beetje spanning en een goed getimede opmerking.

Maar goed, wij Nederlanders zijn er bar slecht in. Misschien zijn we te nuchter, te praktisch, te bang om ‘verkeerd over te komen’. Of gewoon te druk met onze schermen en to-do lijstjes. Je zou bijna denken dat flirten op de Unesco-lijst voor bedreigd cultureel erfgoed thuishoort.

Tot ik dus twee weken in Italië was. Ergens tussen de derde espresso van de dag en de ciao bella’s begon het me op te vallen: Italianen flirten. En niet zo’n beetje. Nee, met volle overgave. Van vroeg in de ochtend tot laat op de avond, op straat, in de supermarkt, bij de bushalte: het is een soort nationale hobby. Geen digitale matchmachines of voorzichtige openingszinnen, maar ouderwetse, analoge blikken.

Wij Nederlanders zijn het verleiden verleerd
Hier in Nederland zijn we zó goed geworden in consent dat we elkaar überhaupt niet meer durven aankijken. Geen hard wetenschappelijk bewijs, wel een flinke bak indicaties: jongeren hebben minder sociaal contact dan ooit, we communiceren via schermen, daten via apps, en zelfs het woord ‘versieren’ klinkt inmiddels als iets uit een oud Van Dalen woordenboek uit 1993.

Een cocktail van MeToo, algoritmes, coronatijd, awkward Zoomdates en datingapps, you name it: maar de spontaniteit is eruit geprocedeerd. We daten tegenwoordig alsof we een sollicitatiegesprek voeren: netjes, gestructureerd, en met een vaag gevoel van teleurstelling als het ‘m toch niet blijkt te zijn. De match is gemaakt, het geheimzinnige is eraf en het spel van verleiding is overbodig geworden. Je voelt het angstzweet al tussen je bilnaad als iemand je in de supermarkt tussen de rijstpakken aankijkt: wil deze persoon iets van mij???

Italiaans flirten: een kunstvorm
In Italië is flirten niet eng of onduidelijk. Het is de normaalste zaak van de wereld. Gewoon een onderdeel van het dagelijks leven. Zoals een espresso of een handgebaar met veel drama. In een column van Nina Schuttert – Nederlandse, maar al sinds 2014 woonachtig in Bologna – beschrijft ze hoe ze zich in het begin ongemakkelijk voelde bij al die ciao bella’s, knipogen en complimenten.

Was dit bedoeld om haar het bed in te praten? Nee joh. Flirten is daar een vorm van waardering. Een knipoog is geen huwelijksaanzoek, maar gewoon een soort ‘Leuk dat je bestaat!’ En iedereen doet mee. Zelfs de oude man met wandelstok die je naroept dat je de zon laat schijnen op een regenachtige dag.

Maar we blijven nuchtere Nederlanders, je kan ook te ver gaan. Zoals die ene man die aan de barista vroeg of de lichten iets zachter konden: de ogen van deze schone ogen verlichtten namelijk de hele bar. Uhm ja. Daar zou ik toch heel hard van wegrennen.

De Italiaanse flirterige archetypes

Na twee weken observeren, analyseren (en laten we eerlijk zijn: me heerlijk laten meeslepen), heb ik de Italiaanse flirtende man onderverdeeld in vier categorieën:

1. De Casanova
   Knap, gelikt, ademt zelfvertrouwen. Hij stapt op je af alsof hij dit al honderden keren gedaan heeft, en dat heeft hij ook. Een glimlach, handkus of strategisch geplaatste complimenten. Je weet dat het nep is, maar je doet toch even je lippenstift bij. Hij kan nét zo goed de ober zijn als de buschauffeur die je met een knipoog begroet alsof je de enige vrouw op aarde bent.
2. De overspeldige charmeur
   Hij strooit met complimentjes alsof het confetti is. Je laat je meeslepen, voelt je prachtig…. om vervolgens aan het einde van de avond te horen dat hij “een soort van een relatie heeft” heeft. Natuurlijk, deze ken je. En toch trap je er telkens weer in…
3. De hofmeester (of corteggiarsi)
   Deze man maakt van flirten een sport. Gaat net zo lang door tot jij toegeeft. Nina beschreef dit als iets bijna romantisch, omdat de Italiaanse vrouwen hard-to-get spelen, maar ik had er zo mijn twijfels bij. Er zit een grens tussen volhardend en opdringerig, en niet iedereen in Italië lijkt die even goed aan te voelen.
4. De Bello Misterioso
   Mijn eigen toevoeging aan het rijtje. Deze man zegt weinig, maar kijkt alsof hij je ziel al kent. Een mysterieuze blik. En natuurlijk is hij nét de eigenaar van het hostel waar je verblijft. Dus alles voelt net iets te intiem. Voeg daar een zwoele dansavond aan toe – niet de Nederlandse techno-huppelvariant, maar zo’n Braziliaans lijf-op-lijf-geval – en je hebt een mix van verwarring en spanning die je vroeger voelde als je per ongeluk een Facebookfoto van je crush likete.
   
   

Moeten we op een flirtcursus?
En dan kom je weer thuis. Waar de flirt vervangen is door een ‘hey, wat doe je voor werk’ en de spannendste vraag is: ‘Woon je al lang in Amsterdam?’ Je probeert nog iets van dat Italiaanse zelfvertrouwen vast te houden, maar de eerste keer dat je in de trein iemand een compliment maakt over zijn jas, kijkt hij je aan alsof je hem een vreselijke ziekte hebt toegewenst.

Moeten we op flirtcursus? Misschien wel. Of in elk geval: weer durven spelen. Een beetje plagen, een beetje verleiden, zonder meteen een agenda of plan. Flirten mag best iets lichter, iets losser, iets menselijker. Niet alles hoeft functioneel, strak geformuleerd of veilig ingekaderd.

Af en toe een beetje Italiaanse flair in de Hollandse nuchterheid kan geen kwaad. Zolang je maar weet wanneer je het licht moet dimmen, en wanneer je gewoon even je mond moet houden.