Ik geef het toe, ik ben verslaafd. Niet aan online shoppen of wijn drinken (oké, een beetje dan), maar aan het programma Love Is Blind. Het concept is even krankzinnig als geniaal: singles daten met elkaar in afgesloten cabines – de zogenoemde pods – waarin ze elkaar niet kunnen zien, alleen horen. Als het goed voelt, volgt er na een paar gesprekken doodleuk een huwelijksaanzoek. Pas daarna zien ze elkaar in levenden lijve. En ja, dat is net zo ongemakkelijk als het klinkt.

Als radeloze single die zich wekelijks suf swipet op datingapps, zit ik er met rode konen naar te kijken. Het geeft me een sprankje hoop: zou liefde zonder uiterlijk écht kunnen bestaan? Is dit het bewijs dat het om innerlijk draait en niet om de kaaklijn?

Podpraat en roze kamers
Veelbelovend binge ik door de eerste afleveringen. Er wordt gelachen, gehuild, gedeeld. De vrouwen praten in een roze kamer over hun ‘diepe connecties’, de mannen in hun eigen ‘bro home’. Mijn favoriete momentjes? De oppervlakkige ‘zielsverwantschappen’: “Oh my god, heet jouw opa óók Bill? We’re meant to be!” Of “Eet jij óók je croque-monsieur met ananas? Mon dieu, het universum wil dit.” Ik schreeuw tegen de televisie: “Nee, Sharon, dat is géén soulmate, dat is gewoon toeval!”

Aan het einde van het seizoen bleef er van de zes koppels precies twee over, en die gingen na de aftiteling alsnog uit elkaar. De rest sneuvelde door communicatieproblemen, verschil in karakter, of – jawel – een gebrek aan fysieke chemie. (“Ze bleef hakken dragen, ondanks ons lengteverschil!”)

Mijn eigen blinde liefde
Mijn laatste lange relatie, met een vurige Spanjaard, begon ook als een Netflix-waardig sprookje. Ik viel als een blok voor hem. Opslag verliefd. Gepassioneerde seks, tortilla’s voor ontbijt en ik kreeg geen genoeg van de Spaanse zon en de bergen. Tot de bubbels knapten op het ritme van culturele botsingen, persoonlijkheidsverschillen en eindeloze discussies over de toekomst. De Mediterraanse jaloezie, poeh, daar wist ik als nuchtere Hollandse meid echt geen raad mee. Eén woordenwisseling tijdens een clubavond met iemand van het mannelijke geslacht was al reden genoeg voor een tirade als ontbijt.

Kortom, de klik tussen ons was groot, maar de realiteit groter. En dat besef kwam niet in drie afleveringen, maar na twee jaar. En drie cursussen Spaans verder. Geen blinde liefde dus. Eerder een gevalletje ‘liefde maakt blind’.

Wat er overblijft als de glitter eraf is
Wat ik inmiddels heb geleerd uit mijn vorige relaties, is dat liefde niet draait om dezelfde favoriete serie of gedeelde liefde voor tapas. Het gaat om wat er overblijft als de glitter eraf is: hoe je samen ruzie maakt, elkaars wereld leert kennen, hoe je omgaat met persoonlijkheidsverschillen. Hoe iemand reageert in tijden van stress.

Wanneer de hormonen wat zijn uitgewoed en je elkaar ziet zoals je werkelijk bent – op je charmelooste én je chagrijnigste dagen – dán begint het pas. Liefde is hoe je ruzie maakt zonder elkaar kapot te maken. Het is elkaar ruimte geven, ook als je behoefte hebt aan nabijheid.

Waarom wij dertigers hier massaal naar kijken
Laten we eerlijk zijn: wij dertigers kijken Love Is Blind niet alléén voor de drama (naja, voor een groot deel wellicht wel). We kijken het denk ik ook omdat we verlangen naar eenvoud. Naar matches die niet verzanden in algoritmes, ghosting, keuzestress, of dates die “nog niet klaar zijn voor iets serieus”. We willen geloven dat het nog kan: iemand vinden die je echt ziet, zonder dat je eerst door twintig foto’s en drie nonchalante bijschriften moet swipen.

Het programma verkoopt een sprookje. Simpel. Overzichtelijk. Met deadlines. Een liefde die tenminste een begin krijgt, iets wat in het echte leven soms voelt als het winnen van een lot in de loterij.

Dus… is liefde blind?
Dus nee, liefde is niet blind. Het máákt blind voor wezenlijke verschillen. Het kán wel blind slagen, maar dan moet je er wel wat in stoppen: tijd, geduld en compassie. Maar eerlijk is eerlijk, een lekker achterwerk maakt die tijd wel een stuk draaglijker.