Het is zondagmiddag wanneer ik mijn eerste woorden op papier zet. Normaliter houd ik niet zo van zondagen – ze voelen als een verplichte voorbeschouwing op de werkweek. Maar nu zit ik in de trein, en links van mij bevindt zich een bijzonder fijne verschijning. Het straalt, geeft me energie en zorgt zelfs voor een blos op mijn wangen. Het ruikt fris, stelt me niet teleur en lijkt precies te weten wat ik nodig heb.

Ik heb het natuurlijk over de natuur. De geelgroene bossen van de Ardennen razen aan me voorbij en brengen me terug naar het afgelopen weekend: een beginnerscursus trailrunnen. Met vijftien onbekende Nederlanders deelde ik een houten huisje in België om te leren rennen door de bossen, heuvels en modder. Een weekend vol nieuwe indrukken, afzien, en mentale én fysieke uitdagingen. Een avontuur dat begon met voorpret en eindigde met een bijzonder gevoel van verbondenheid.

De voorpret van schoenen passen en ‘trailtjes’ pakken
Al een tijdje wilde ik een actieve vakantie boeken. Maar hoe vind je een reis als je vrienden hun vakantiedagen al hebben ingevuld met romantische weekendjes en gezinsuitstapjes? Via een vriendin ontdekte ik Yomads, een organisatie die actieve natuurreizen organiseert, onder andere voor kleine groepen. Na een paar weken twijfelen schreef ik me in. Even slikken, toch best spannend. Nu was er geen weg meer terug.

De voorpret begon met de zoektocht naar de perfecte trailrunschoen (zo’n vijf paar gepast) en het oefenen van heuvels op de enige plek die een beetje in de buurt kwam: het Amsterdamse Bos. Laten we zeggen dat een viaduct beklimmen toch niet helemaal dezelfde impact heeft als de Ardennen.

Eerste ontmoeting: een onmiskenbare klik
Vrijdagmiddag stap ik in een auto met twee reisgenoten die ik nog nooit heb ontmoet. Altijd spannend – want hoe herken je een psychopaat?? – maar gelukkig blijkt al snel dat we het goed kunnen vinden. We kletsen over van alles, vooral over sport, en voor ik het weet voelt het alsof ik met vrienden op pad ben. Eenmaal aangekomen in ons Belgische onderkomen ontvangen we een warm welkom van Remko, de reisleider. “Zet je tas neer, doe lekker crocks aan, er staat een warme maaltijd klaar.” Nog geen vijf minuten binnen en ik voel me al thuis.

Tijdens het voorstelrondje in het huisje kreeg ik toch even de zenuwen. Iedereen leek zichzelf voor te stellen als een marathonloper, wat me deed twijfelen of ik wel in de juiste groep zat. Maar gelukkig bleek al snel dat de meeste mensen net zo’n beginner waren als ik. Mijn angsten voor dit weekend dwaalden door mijn hoofd: het klikt niet met de mensen, de druk ligt te hoog en iedereen doet zich als beginner voor maar rent stiekem al trails van 20 kilometer. Je weet wel: die mensen die vroeger op school altijd zeiden een 4 te hebben voor een tentamen, en dan toch per ongeluk een 9 haalden “Ja echt gééén idee hoe dit kan“. Moeilijk irritant. Gelukkig waren daar ook de slechte grappen van mijn reisgenoot die de sfeer luchtig hielden: “We rijden nog even een ommetje om de kinderen in mijn kelder eten te geven“. Slik. Autorit gelukkig overleefd.

Ademloos omhoogturen onder de sterrenhemel
De eerste trailrun start direct: een avondrun in het donker. We trekken onze trailvestjes aan (voelde me net een melkkoe met die waterflessen) en testen de hoofdlampen. Dan gaan we op pad. Het is meteen pittig: in de eerste twee kilometer gaan we van 250 naar 400 meter hoogte. Mijn benen protesteren, maar mijn hoofd houdt vol. We lopen in stilte achter elkaar aan en ik geniet van de rust, het ritme van het lopen en de ijle lucht. Het voelt bij elke inademing alsof elke porie in mijn lijf open gaat staan. Het ritme brengt me – net zoals bij de Camino – in een soort rennerstrance. Ik voel niet meer dat ik loop, en denk aan helemaal niets. Het voelt zó lekker.

Halverwege staan we stil en vraagt Remko om alle hoofdlampen uit te doen. We kijken tegelijk omhoog, en zien dat de hemel glinstert door tientallen sterren. Ademloos en doodstil tuurt iedereen in de verte. Het is zo’n prachtig moment, de natuur is op dat moment op z’n mooist. Geluk zit écht in de kleine dingen, besef ik me weer.

Van euforie naar mentale strijd
De volgende ochtend voel ik meteen dat de energie anders is. Ik heb slecht geslapen en mijn lichaam protesteert al bij het ontbijt. Mijn hoofd voelt net zo strak aan als het nieuwe trailvestje. Vandaag staat zestien kilometer op het programma. Het begint goed, maar al snel voel ik mijn knie en zak ik weg in een spiraal van negatieve gedachten. Dit houd ik nooit vol. Ik ga iedereen ophouden. Ik stel mezelf teleur als ik het niet afmaak. Ik probeer de tips van Remko te herinneren. Eten. Energie aanvullen. Met tegenzin werk ik een energiereep naar binnen en voel langzaam dat ik weer kracht krijg.

Tijdens de run vertelt Judith, die voor Staatsbosbeheer werkt, ons over de biodiversiteit in de bossen. Het is een verhelderende onderbreking van de fysieke strijd, en het doet me stilstaan bij de natuur die we doorkruisen. We gaan door modder, over boomstammen, door glibberige riviertjes en beklimmen steile hellingen. Het is zwaar. Mijn hoofd voert een constante strijd met mijn benen. Toch is er iets magisch aan dit afzien. Wanneer we door een bos vol gifgroen sterrenmos rennen voelt elke stap ineens als een euforische overwinning.

De vloer is lava
Tegen het einde komen we langs de watervallen van Coo. Het water dendert naar beneden met een overweldigende kracht. Ik blijf staan, starend naar de enorme stroom. Het maakt me klein. Nietig. Maar in die nietigheid zit ook iets krachtigs. Alsof het water alles wegspoelt: angsten, twijfels, vermoeidheid. Dit moment is puur en echt. Ik zuig het in me op, elke seconde.

De laatste klim is hels. Mijn benen zijn leeg en ik ben er helemaal klaar mee. Bovenaan roep ik: “Ik ben echt HE-LE-MAAL klaar met het klimmen!” Het zorgt voor gelach en de stemming wordt lichter. Vanaf hier is het bergafwaarts, letterlijk. Ik gooi mezelf naar beneden, in volle focus. Snelle stappen, korte aanrakingen met de grond. Want we leerden: de vloer is lava. Het werkt. Mijn lichaam neemt me over en ik voel me vrij. Met 12 km per uur sjees ik door het ‘magische sprookjesbos’. Aan het einde ga ik nog een paar keer flink door beide enkels. De laatste paden vereisen enorme focus, want door de bladeren zie je onderliggende stenen niet. De pijn valt daarna compleet weg door het overwinningsgevoel aan het einde. Wauw, we made it!

Trailspel en afscheid
Op de laatste dag spelen we een trailspel, waarbij we op een Pokémon GO achtige manier punten verzamelen door verschillende paden te volgen. Mijn maatje en ik besluiten creatief te zijn en een route te lopen in de vorm van de letter Y – een knipoog naar Yomads. Tijdens het spel lopen we langs een spookhuis met bevroren poppen in de ramen, een vreemd en onheilspellend beeld in het witte landschap. We glibberen over ijzige riviertjes, vallen in modderige beken, roetsjen via een touw een supersteile helling naar beneden en sprinten uiteindelijk naar de finishlijn. Het blijkt de juiste strategie, want we winnen het spel!

Bij de afsluitende lunch beseffen we allemaal hoe bijzonder dit weekend was. Remko zegt dat hij me nooit meer zal vergeten vanwege mijn uitroep tijdens de klim. Ik gniffel. Het herinnert me aan mezelf als zesjarig meisje op een oververhit plein in Italië, stampvoetend tegen mijn ouders: “Ik ga nooit meer naar Venetië!” Sommige dingen veranderen nooit.

Terug in de trein voel ik een diepe voldoening. Een nieuwe trailrunfamilie rijker. Misschien zelfs nieuwe vriendschappen. Wie weet waar het trailrunnen me nog meer naartoe brengt. Eén ding is zeker: deze connecties zijn minstens zo waardevol als een romantische relatie. En die prachtige natuur links van me? Die blijft stralen, als een nieuwe metgezel voor mijn volgende avontuur.