Op 11 december publiceerde de krant Het Parool dit artikel.

“Gewoon om te oriënteren hoor,” appt een vriendin over het klushuis dat ze in Nijmegen gaat bezichtigen. Met een zucht legde ik mijn telefoon neer. Ik weet al hoe dit afloopt: binnen een half jaar woont ze daar, met een ruime tuin en een volgende stap in haar leven. Weer een vriendin die de stad verlaat. Weer iemand die me voorgaat in wat steeds meer aanvoelt als een maatschappelijke ratrace: relaties, samenwonen, huizen kopen, trouwen, kinderen krijgen.

Ondertussen blijf ik achter. Ik ben 33, single en woon in Amsterdam. Hoewel de stad bekend staat als bruisend, voelt het als dertiger zonder partner vaak verrassend eenzaam. Mijn sociale leven draait om babyshowers, bruiloften en housewarmings. Ik ben de ideale plus één: luister naar verhalen over hypotheken, kinderopvang en zwangerschapskwaaltjes, koop cadeaus en organiseer vrijgezellenfeesten. Maar zodra ik na afloop weer alleen naar huis fiets, slaat de realiteit in.

Ik wil ook een koophuis, maar met een modaal inkomen is alleen een garagebox in Diemen haalbaar. Ik wil ook kinderen, maar een partner vinden die hetzelfde wil blijkt lastiger dan romantische komedies doen geloven. Intussen voelt de online datingwereld als een oudjaarsavond: torenhoge verwachtingen, maar vooral teleurstellingen.

Onzichtbare mijlpalen
Gelukkig komt er meer aandacht voor het singlebestaan. Schrijver Saskia Noort publiceerde een handleiding voor hoe je als stel rekening houdt met single vrienden. Podcasts als ‘Steeds meer singles’ bespreken openlijk de vrijheden én worstelingen van alleenstaanden. Toch blijven de prestaties van singles grotendeels onzichtbaar in een samenleving die draait om koppels en het gezin als ideaalbeeld.

Singles doen dingen die minstens zo bewonderenswaardig zijn als trouwen of een gezin starten – vaak zonder vangnet, steun of sparringpartner. Neem vrouwen die in hun eentje eicellen laten invriezen. Naast de financiële investering vereist dit maanden van hormonale injecties, stemmingswisselingen en fysieke ongemakken. De kans dat één van die ingevroren eicellen leidt tot een kind? Slechts 4 tot 6 procent. Toch zetten veel vrouwen deze moedige stap, ondanks onzekerheid en gebrek aan directe steun.

Of kijk naar singles die zelfstandig een huis kopen en renoveren. Een vriendin van mij kocht midden in coronatijd een woning. Toen de keuken en vloer niet konden worden geleverd, regelde ze alles zelf: van het inschakelen van aannemers tot het selecteren van meubels, terwijl ze ook nog eens worstelde met lange levertijden en boze telefoontjes van leveranciers. Zonder partner die haar kon ontlasten of een tijdelijk adres om naar te vluchten. Is dat minder knap dan samen een huis kopen?

Zelfs de alledaagse dingen verdienen meer erkenning. Van alleen vakanties plannen tot rekeningen betalen zonder back-up, van solo-daten in een wereld vol stellen tot het doorstaan van feestdagen in je eentje. Deze prestaties verdienen waardering.

Koppels centraal in onze maatschappij
Onze samenleving is ingericht op stellen. Belastingvoordelen, sociale activiteiten en rituelen draaien om het gezin. Rituelen zoals bruiloften, babyshowers en housewarmings markeren belangrijke levensstappen. Voor singles ontbreken dergelijke momenten bijna volledig.

Waarom is er geen feestje voor de vrouw die haar eicellen invriest? Geen bloemen voor de man die zijn appartement eigenhandig transformeert? Het gebrek aan rituelen voor singles versterkt het idee dat alleen zijn een ‘tussenfase’ is, iets dat je moet overwinnen om volwassen te worden. Het gezin blijft het einddoel, terwijl het single leven vol uitdagingen én successen kan zijn.

Ook beleidsmatig staan singles achter. Politieke en economische structuren bevoordelen stellen: van hypotheekvoorwaarden tot belastingvoordelen en internetabonnementen. Voor singles is financieel vooruitkomen een grotere uitdaging, zeker in een tijd waarin de huizenmarkt en kinderwens vaak hand in hand gaan met een stabiele relatie. Sociale media versterken dit nog door succes onlosmakelijk te verbinden met het hebben van een partner en kinderen.

Het singlefeestje: een nieuw ritueel
Daarom pleit ik voor een nieuwe traditie: vier de mijlpalen van singles. Organiseer een borrel voor de vriend die zijn soloreis naar Japan boekt. Geef bloemen aan de vrouw die haar eerste huis heeft gekocht. Of organiseer een feestje voor degene die besluit haar eicellen in te vriezen. Niet omdat singles zielig zijn, maar omdat hun prestaties net zo belangrijk zijn als de traditionele mijlpalen die we gewend zijn te vieren.

Het wordt tijd dat we de maatschappelijke norm verbreden. Niet alleen stellen en gezinnen verdienen een podium, maar ook de singlehelden die het leven in hun eentje trotseren. Als we leren de mijlpalen van singles te waarderen, geven we iedereen meer ruimte om trots te zijn op hun eigen weg. Misschien, als we deze traditie omarmen, voelt het leven als dertiger in de stad dan net iets minder eenzaam.