Dinsdagavond. Eén druk op de knop en klik, ik bevestig mijn aanwezigheid in de Timeleft-app. Een app die suggereert dat je zeeën van tijd hebt, maar eigenlijk tussen de regels door schreeuwt: ‘Je gaat dood, praat met vreemden voordat het te laat is.’ Prima. Ik dacht: waarom ook niet? Even wat nieuws. Zonder verwachtingen, zonder datedruk, zonder gehaast benen scheren. Gewoon gezellig eten met mensen die je ook niet gevraagd hebben om je te leren kennen. Want zo steekt de app in elkaar: je wordt gematcht aan vier anderen, een restaurant en een tijdstip. Met als doel: nieuwe connecties maken.

Fast forward naar een week later. Ik loop een Indiaas restaurant binnen vlakbij het Leidseplein. Zo’n plek waar het ruikt alsof de curry zich permanent in je poriën nestelt. Mijn ogen schieten rond op zoek naar herkenning: niks. Geen matchende gezichten, geen paniekerige oogcontacten zoals bij een eerste Breezedate waarbij je nog twijfelt of die foto uit 2016 nou echt representatief is. Alleen een handvol tafels vol mensen die elkaar net iets té opgewekt de hand schudden en verwachtingsvol aankijken. Ah. Ik ben gearriveerd bij het massa daten met Timeleft. Herkenbaar, als je ook de apps Bumble en Breeze gebruikt. Je loopt altijd wel een café binnen met een aantal op-date-gestuurde-stellen op een rij.

Een ober – die eruitziet alsof hij dit hele circus al 86 keer heeft meegemaakt – vraagt naar mijn tafelnummer. De enige info die je krijgt. Geen namen. Geen foto’s. Geen idee of ik straks met een gezellige boekverkoper of een crypto-bro aan tafel zit.

Papieren tafelkleden en All-You-Can-Meet buffet
Daar zit ik dan. Aan tafel met Andrea, Omar, Mario en Ruby. Aan dat dunne papieren tafellaken dat bij de eerste drup saus al als een emotioneel wrak uit elkaar valt. Ik ratel iets te hard over de achtergrondmuziek heen. En over de andere kennismakingen links naast me. Andrea blijkt een Timeleft-veteraan. Elf keer. Ze heeft een abonnement. Een abonnement op spontane ontmoetingen. Ironisch, toch?

De rest is ook terugkerende klant. Alsof ik per ongeluk in een soort All-You-Can-Meet buffet ben beland. Iedereen weet precies wat ze willen bestellen, inclusief het drankje. Ik nog bezig met het menu, zij al op pagina twee van hun vaste repertoire. “Going Dutch?” roept iemand vrolijk aan het einde. “Zo doen we het altijd.” Het spontane voelt verdacht veel als een woensdagavondtraditie. Spontaniteit in de herhaling. Netflix voor sociaal contact.

Expat-feestje en ik stond buiten in de kou
Dan valt het kwartje: ik ben het enige niet-expat-ei aan tafel. Mijn tafelgenoten komen uit Roemenië, Colombia, Peru en Iran. Vóór je je aanmeldt bij Timeleft, vul je een vragenlijst in. Slim of grappig? Engels of Nederlands? Budget chic of laat-maar-zien-wat-het-kost? Ik koos voor Engels, en eindigde als enige Nederlander tussen mensen die allemaal ‘How long have you been in Amsterdam?’ zeggen alsof het een soort verplichte inburgeringszin is.

We praten over werk, de stad, waarom ze hier zijn. Ik voel me de enige zonder life-changing emigratieverhaal. Mijn reden? Ja, ik wilde gewoon nieuwe mensen ontmoeten. Klinkt ineens verdacht suf. Maar het gesprek wordt al snel dieper. Over het drugsbeleid, werkstress, belastingvoordelen en burn-outs. Omar zegt: “Bij ons op werk bestaat er geen ruimte om te falen. Door de bekende belastingvoordelen voel ik juist extra druk om te presteren. Voor mij tien anderen als ik het niet doe.” De Zuid-Amerikanen lachen als ik het woord burn-out noem. “Dat kennen wij niet. We werken gewoon te hard en huilen in stilte.” Daarnaast moet zij niets van drugs hebben; teveel misdaad hebben ze al van dichtbij gezien. Voor het eerst praat ik niet over expats (of zeur ik niet over hoe irritant ze zijn), maar mét hen. En dat maakt indruk.

Geregisseerd sociaal experiment
Timeleft noemt zichzelf ‘de magie van toevallige ontmoetingen’, maar het voelt eerder als een strak geregisseerd sociaal experiment. Toch: het werkt. De gesprekken raken, ik voel me een keer buiten mijn bubbel treden. En ik besef hoeveel van deze mensen zich eigenlijk eenzamer voelen dan je op hun Instagram met tulpenfoto’s zou denken. Bijna de helft van de Nederlanders (49%) voelt zich eenzaam, maar ook onder de jongeren neemt het aantal eenzamen als maar toe. Verassend dat de meesten leven in stedelijke regio’s.

Na afloop ontmoet ik buiten nog een andere Nederlander. Dertiger. Ook een beetje verloren blik. Ook het gevoel: leuk, maar is dit wel voor mij? We maken een appgroep met onze tafelgenoten. Er worden drie zinnen gestuurd. Daarna: radiostilte. En weet je? Helemaal prima.

Want ik kwam niet voor de liefde van mijn leven. Ik kwam voor een curry en een goed verhaal. En dat kreeg ik. Misschien is dat het geheim van de moderne connectie: geen verwachtingen, alleen een vork, een open blik en tijd over voor het onbekende.