Het is lente in Amsterdam, en de zon laat zich eindelijk weer zien alsof ‘ie zelf ook een beetje uit een winterdip komt. En ik? Ik ren er achteraan alsof m’n leven ervan afhangt. Elk straaltje moet benut worden, elk biertje op het terras voelt als een morele plicht. Relaxen? Geen tijd. Mijn agenda zit voller dan het terras van de Waterkant op een eerste lentedag. Sporten, werk, sociale verplichtingen, feestjes, en dan moeten we ook nog bijblijven met series als The White Lotus, Blauwe Ballen en Adolescence. Want hé, je wil wel mee kunnen praten.

En oh ja, daten. Daar moet je dan ook nog even ruimte voor zien te vinden. Maar hoe dan? Als je naast al die to do’s dan eindelijk een gaatje vindt, blijkt die date ook jou ingepland te hebben als een soort agendapuntje tussen de gym en z’n 14:30 call. Welkom bij: schemadaten. Het datingantwoord op onze collectieve overspanning.

Liefde, maar dan in blokjes van 60 minuten
Schemadaten is eigenlijk precies wat het zegt: liefde inplannen. Niet op gevoel, maar in een tijdslot. Je romantische toekomst tussen 13:00 en 14:00 op dinsdagmiddag, vlak na de lunch, net voor je kwartaalmeeting. Ik ontdekte dit fenomeen via Breeze, een app die je koppelt op basis van waarden in plaats van openingszinnen vol gifjes en woordgrappen. Twee uur voor de date gaat pas de chat open. Efficiënt, overzichtelijk, geen ellenlang gechat. Ideaal, zou je denken.

Tot ik werd gematcht met iemand uit Den Haag. En ik dacht: leuk, nieuwe vijver! Mijn Amsterdamse poeltje voelt inmiddels gortdroog. Dus ik pak de trein, app nog even dat ik iets later ben vanwege werk. En dan:“Huh? Je komt uit Amsterdam? Nee, sorry, dan red ik het niet. Ik had maar een uurtje ingepland. Moet daarna weer werken. Deadline, weet je wel.”

En ik dacht: whuutt? Wás ik net serieus een blokje in zijn agenda, ergens tussen z’n lunchsalade en z’n budgetbespreking? Een soort menselijke to-do? Ik stapte uit op Schiphol, maakte rechtsomkeert en besloot mezelf van zijn agenda te deleten. Zonder follow-up.

Je drankje opdrinken doe je thuis maar
Dan die andere date. Café, drankje, oké klik. Niet per se vlinders, maar genoeg voor een wijntje en een beetje geouwehoer. Tot meneer ineens z’n glas achteroverslaat, opstaat en zegt:“Ik ga de pont halen. Blijf jij nog even?”Spoiler: het was niet eens de laatste pont.

En ik zat daar. Half glas wijn in m’n hand, halve conversatie nog in de lucht, en hij vertrok alsof hij z’n fiets nog snel moest halen uit een te laat geopende stalling. En alsof dat niet genoeg was, dropte hij buiten ook nog: “Oh, en ik geef mijn nummer niet als ze dat vragen. Breeze doet dat straks, dan weet je dat vast. ”Ehm, sorry? Sinds wanneer is ‘fatsoenlijk afronden’ geen onderdeel meer van een date? Gewoon even zeggen dat het hem niet gaat worden, in plaats van eruit glippen als een meeting die uitloopt. Maar goed, dat was dus speeddaten 2.0. Een uur later zat ik weer thuis, met m’n wijn, totaal flabbergasted wat er zojuist was gebeurd.

Liefde in tijden van efficiëntie
Daten is tegenwoordig een afspiegeling is van de maatschappij. Iedereen druk, iedereen moe, iedereen op zoek naar iets dat snel werkt, zonder gedoe. Het moet klikken binnen 10 minuten. Anders? Next.

Het enorme aanbod aan mensen maakt het verleidelijk om weinig moeite te doen. Voor jou tien anderen, letterlijk. En dus ga je van kennismaking naar verdieping naar awkward afsluiting alsof het een sales funnel is. En aan het eind van zo’n date? Dan hangt er altijd zo’n verwachte ‘gaan-we-nu-zoenen?’-spanning in de lucht. Alsof dat standaard in het pakket zit.

Maar eerlijk? Ik hoef niet per se een tong in m’n mond als ik net weet hoe iemand z’n koffie drinkt. Geef me dan liever een knipoog en een appje later, als we allebei nog steeds denken: ja, dat was leuk. Nu voelt als een onverwachte bak ijswater over mij heen. Onverwacht, awkward en onplezierig.

Geef mij maar balzaalenergie
’s Avonds, als de chaos is gaan liggen, kruip ik onder de dekens met Jane Austen. Pride & Prejudice. Romantiek op stand. Geen speeddate of swipe, maar liefde die langzaam groeit via formele wandelingen, balavonden, en oordelend geknik van tantes. En weet je wat? Héérlijk toch?

Het verlangen, de spanning, de stiltes die net iets te lang duren. Het gevoel dat je met elke ontmoeting een millimeter dichter bij elkaar komt. Dat zie je ook terug in Bridgerton. Elke blik, elke aanraking, voelt zó geladen dat ik letterlijk op het puntje van mijn bank schuif om te zien of het dan ein-de-lijk gaat gebeuren. (Spoiler: nee. Nog niet. En dat is precies wat het zo goed maakt.)

Terug naar slenteren, staren en zomaar blijven zitten
Vroeger, toen ik zestien was, besteedde ik uren aan het uitkiezen van de perfecte outfit. Sms’te ik met vriendinnen over de do’s en don’ts van die ene date. En analyseerden we tot diep in de nacht z’n MSN-status (ja, ‘afwezig’ betekent iets, en binnen één minuut van aanwezig naar afwezig naar aanwezig al helemáál iets). Er zat opbouw in. Voorpret. Zin. Tegenwoordig voelt daten vaak als een takenlijstje dat je afvinkt, tenzij je zelf op de rem trapt.

En ja, die Breeze-apps plannen alles voor je in, maar daardoor zit je ineens in een café vol andere dates op exact hetzelfde tijdstip. Iedereen met z’n beste glimlach, z’n nette schoenen en z’n blik op de klok. Alsof het een sollicitatie is. Je zou bijna aan de verkeerde tafel gaan zitten (mij een keer bijna overkomen).

Ik verlang naar wandelingen zonder eindtijd, drankjes die uitlopen, uit de hand gelopen avonden. ‘You and me on this world’ als Marianne en Connell uit Normal People. Gesprekken die nergens heen hoeven. Iemand die z’n telefoon niet checkt, maar jouw antwoord. Die zegt: “Zullen we nog eentje nemen?” in plaats van “Ik moet zo weer door.” Die niet z’n deadline, maar jou, even op één zet.

Tot die tijd? Dan blijf ik lekker zitten. In m’n beste jurk. Met een goed glas wijn. Wachtend op een potentiële lad die snapt dat liefde zich niet laat plannen in een tijdslot, maar zich ontvouwt als je ‘m gewoon even laat duren.