Daar zit ik dan weer. In één of ander hip café, aan zo’n tafel die net niet lekker zit, op een wiebelig kruk waar je binnen drie minuten een vierkante kont van krijgt. Gedimd licht, tweepersoonstafeltjes, een gezellig discoplaylistje die nét te hard staat voor conversatie. Dit keer ben ik niet in mijn hometown, maar in Nijmegen of all places. Verklaar me voor gek, maar ik ben de Amsterdamse pool beu. Te veel havercappu’s, VanMoof-fietsen, en Patagoniatruien die allemaal harder ‘kijk mij geweldig zijn’ schreeuwen dan die discoplaylist. In Nijmegen zijn mensen tenminste nog een beetje rauw en echt. Of dat hoopte ik dan maar.

Na een 1,5 uur durende treinrit, waarin ik met mascara in mijn eten en sushi in mijn haar probeerde mezelf dateklaar te maken, ben ik eindelijk aangekomen. Als mijn date komt binnenwandelen lijkt ‘ie zoals op de foto, alleen is z’n hoofd verstopt in zo’n mutspet waar Justin Timberlake in 2002 mee wegkwam. Meh. Niet meteen aan de kant zetten, schalt het door mijn hoofd. Een klein walgingsmoment komt omhoog (zie post 3) maar ik kan ‘m nog onderdrukken.

En we praten. Of nou ja, híj praat. En ik luister, wat door z’n zware Brabantse accent nog meer moeite kost. Anderhalf uur lang weet ik inmiddels alles over zijn avonturen in Nepal, het precieze type schoenen dat hij daar droeg, met welke backpacker hij zijn cracker had gedeeld, hoe vaak de buikgriep toesloeg. Ik visualiseer de exacte indeling van zijn keukenkastjes, kom alles te weten over zijn ochtendroutine en ontdek zijn diepe liefde voor joggingbroeken. En ik? Ik heb nog geen ENKELE VRAAG teruggekregen. Het stoom komt inmiddels uit mijn oren, en ik steun met mijn hoofd op mijn hand om niet letterlijk in slaap te vallen. Uit wanhoop trek ik maar mijn worstenbrood-grappen uit m’n repertoire, maar zijn blik verraadt pure verwarring: worstenbroodjes zijn toch gewoon keilekker?

Twee uur later – ik ben al subtiel mijn eigen zinnen met ‘ik’ begonnen om te laten zien dat er ook nog een levend wezen tegenover hem zit – besluit ik het af te kappen. Op weg naar het station kan ik het niet laten om hem een eerlijke doch vriendelijke tip te geven: “Misschien kun je op dates ook eens een vraag stellen, gewoon om te variëren.” Zijn antwoord? “Goh, dat hoor ik wel vaker.” Mijn reactie: “Waarom dóé je er dan niks mee?” Waarop hij zei: “Tja, ik leer mensen liever op deze manier kennen.”

Beste eigenzinnige Brabander, da werrekt voor mij nie. En voor heel veel vrouwen (!) niet. We zien hier het klassieke ‘B&B Vol Liefde’ probleem: mannen die gewoon géén vragen stellen en vooral met zichzelf aan het woord zijn. Ik zie krullenbol Anja nog zó voor me, die expres stoïcijns al nippend van haar lekkere zelfgemaakt koffie zat af te wachten of haar mannen enige vorm van interesse zouden tonen. Of Mirjam in Zuid-Afrika, die zich kapot ergerde aan haar gasten die vooral bezig waren met hun apenrots-dominantie en alle vragen achterwege lieten.

Is dit nou echt een man-vrouw ding? Denken ze dat wij als vrouwen dit niet belangrijk vinden? Misschien is het dat empathisch vermogen dat iets scheef zit. Of is het toch dat eeuwige jagersinstinct: ‘Kijk mij eens geweldig zijn, misschien vergroot ik zo mijn kansen.’ Hoe dan ook, het maakt het verschil tussen mannen en vrouwen pijnlijk duidelijk. Wat denken jullie? Of zien mijn mannelijke volgers dit ook terug bij hun vrouwelijke dates?