Laatst keek ik een serie waarin ze het hadden over wat volgens hen één van de meest desastreuze momenten in een prille relatie is: het moment dat je walging ontwikkelt. Ja, walging. Bij mij ging meteen een lampje branden.

Stel je voor: je bent al een paar weken aan het daten en het lijkt allemaal geweldig. De eerste weken hups je als konijnen door het huis en je bespringt elkaar in elk hoekje. Je komt het hol niet uit. Alles is leuk. Je kijkt elkaar diep in de ogen, aait elkaars haar alsof je in de Notebook zit, giechelt zelfs om de slechtste grapjes en het voelt weer alsof je je eerste pilletje hebt genomen op een festival.

Maar dan, de weken razen voorbij en je leert elkaar steeds beter kennen. ‘Drankjes doen’ verandert in dagactiviteiten waarbij er niet zo nodig 2 flessen wijn opgezopen moet worden. Ineens sta je zaterdag tussen de geiten bij de kinderboerderij. Je make-up ligt ergens achterin je kast te verstoffen en je hebt inmiddels een waterdicht poepplan bedacht voor bij hem thuis. (“Zullen we even muziek aanzetten?” Of: “Moest jij niet nog iets voor het ontbijt halen?”)

De nachten worden dagen, dagen worden weekenden en voor je het weet heb je standaard je pyjama in je tas zitten. (Ook zo’n ding, vanaf waar begint dit? En is je beertjes pyjama dan toegestaan? Die zit veel chiller dan een sexy nachtjapon). En ja, je ziet die lange, vergeelde teennagels. Je ziet het tandpastaresten-gevecht dat de tandenborstel heeft verloren. Dat gore gele vaatdoekje dat zo zelden in de was komt dat het waarschijnlijk een eigen wil heeft ontwikkeld. De stukken ui die hij gewoon rustig tot in de ochtend op het aanrecht laat liggen – want afwassen is iets voor morgen, toch? En die eeuwige lege bierblikjes overal… Je weet wel: dingen die je normaal nóóit zouden storen. Want hij is leuk, toch?

Totdat (!!!) je op een dag binnenkomt in zijn appartement en ineens alle onderhuidse irriterende factoren als storm Gerrit op je afkomen. Je kan het niet meer ont-zien. De walging overvalt je als een onverwachte scheet in een stil kantoor. Je hele lijf verzet zich. Elke ergernis, hoe klein ook, stapelt zich op tot een enorme berg waar geen bulldozer tegenop gewassen is.

Dit heb ik al vaker meegemaakt. Elke keer probeer ik ermee te dealen, maar het varieert van redelijk op te lossen dingen – zoals ” kun je die asbak even legen?” – tot compleet uitzichtloze zaken zoals iemands loopje of de manier waarop ze hun neus snuiten. Ik stap in een acceptatieproces want ik weet: ik ben zelf ook zeker niet perfect. Deze walgingsfase zal vast ook bij scharrellief voorkomen.

Maar als ik het voorzichtig bespreek met mijn scharrels en prela’s, zo van: ‘hey heb jij hier ook last van?’ ‘Of misschien moet je even dat gele doekje vervangen? Daar irriteer ik mijn aan. Heb jij dat ook?’ dan blijkt het daarna dat al mijn exen zich véél minder aan mij irriteerden dan andersom. Terwijl ik me vaak al dood irriteer aan mezelf. Wonderbaarlijk. (Of ze lachen zich nu gewoon een ongeluk achter mijn rug om, wie weet.)

De aflevering eindigde met de volgende boodschap: de walging kan niet worden teruggedraaid. En is de walging eenmaal aan het licht, dan is de (beginnende) relatie ten dode opgeschreven. Tenminste, dit was visie van zus nummer 1. Zus nummer 2 ervaarde ‘the ick’ door een onfortuinlijke combinatie van een blazer over een trui met een korte broek – ja, echt – en was vastbesloten het uit te maken. Maar, wonder boven wonder, kwam ze eroverheen en kwam Gerrit tot stilstand, want blijkbaar was de liefde sterk genoeg.

Ik heb het walgingsonderwerp met meerdere vrienden besproken, zelfs met mijn moeder. Voor iedereen is het anders, maar herkenbaar is het sowieso. De meningen lopen uiteen als het gaat om de onomkeerbaarheid en het lot van je relatie als ‘de walging’ eenmaal toeslaat. Dus… wat denken jullie?