Het is vrijdagavond. Ik zit aan een piepklein tafeltje, met een glas verdejo in mijn rechterhand. Om me heen flikkert gedimd licht, de sfeer is gespannen. Mijn been trilt lichtjes heen en weer. Het is er druk. Overal zitten mannen en vrouwen tegenover elkaar met een kartonnen bordje in het midden. In mijn handen klem ik een papiertje met 23 ja/nee opties. Het speeddaten is begonnen.

De eerste date schuift aan. Een man met een glanzend voorhoofd en een blauwwit geruite blouse komt tegenover me zitten. Twee knoopjes staan open—en niet bovenaan, maar onderaan, waardoor ik nu recht tegen zijn roze vetrol aan moet kijken. Ik vraag me af: was dit ook geweest als niet de vrouwen, maar de mannen moesten blijven zitten? En wat zou hij gegeten hebben vanavond?

We hebben vier minuten. Vier minuten klinkt kort, maar het voelt alsof ik in een stoptrein  zit met eindeloze vertraging, zonder uitzicht op de eindbestemming “Zeg, hoe denk jij eigenlijk over mannelijke dominantie?” vraagt hij ineens. Mannelijke dominantie? Denk ik. Sinds wanneer staat dat op het speeddate-menu? “Ik hoop daar op het einde pas achter te komen“, wil ik zeggen. Wat ik zeg is: “Wat bedoel je?”.

“Nou, als een vrouw maar blijft treuzelen bij het maken van beslissing, dan ben ik wel diegene die de knoop doorhakt” zegt hij overtuigend. Ah, een knopenman. Top. Dan ben je bij mij helemaal aan het verkeerde adres, denk ik dan. “Daar ben ik het niet mee eens“, zeg ik. “Volgens mij zijn vrouwen heel goed in staat om knopen door te hakken.” We praten nog wat over koetjes en kalfjes. Over zijn fascinatie voor de Formule 1. Over zijn werk als softwareprogrammeur.

Na al dat geneuzel over knopen doorhakken, kan ik alleen maar naar die twee knoopjes kijken die schreeuwen om herenigd te worden met zijn blouse. Drie om exact te zijn, want zijn navel doet zich duidelijk ook als knoop voor. Nog 22 dates te gaan, verzucht ik. Dat betekent 22 keer vier minuten luisteren naar ‘Wat zoek jij in een partner?’ of ‘Ik woon nog bij m’n moeder, lekker praktisch zo’n groot huis’.

Een lange man met slierterig haar en een dikke bril schuift aan. Gelukkig wel met dichte blouse. Als wiskundige doet hij onderzoek naar de uiteinden van touwen. Over hoe je die met elkaar kan verbinden. Huh, wat?? Denk ik dan. Deze afslag heb ik even gemist? Er volgen nog 21 gesprekken met data analisten, over de waarde van pi getallen, softwareprogrammeurs, IT’ers en andere Beta fans. Je begrijpt dat de vonken ervan afspatten.

23 mannen, 23 nee’s. Helaas, volgende keer beter. Wel zelf de knopen doorgehakt, dacht ik nog. Ook meteen, geen twijfel over mogelijk. Geen man voor nodig. Wilde ik toch nog even zeggen tegen Simon. “Zeg, wat denk jij eigenlijk over vrouwelijke dominantie?” fluister ik nog snel even in zijn oor als ik de deur uit loop.