Ben je single en geloof je nog heilig in de liefde? Dan kun je dit artikel misschien beter even overslaan en een kaarsje branden voor je situationship.

De afgelopen weken vloog een nieuwe term me om de oren: heterofatalisme. Vrij vertaald: vrouwen die collectief denken: laat maar. Niet omdat ze geen liefde willen, maar omdat ze moe zijn. Moe van daten dat voelt als een sollicitatiegesprek waarbij jij HR bent en hij alleen zijn cv opleest. Moe van mannen die ‘het vanzelf willen laten gaan’, maar ondertussen nul moeite doen om te ontdekken wie er tegenover ze zit.

Mannen voldoen niet aan de verwachtingen

Heterodaten staat op een laag pitje. Bovenaan de oorzakenlijst: emotionele teleurstelling. Veel vrouwen ervaren dat mannen niet helemaal zijn meegegroeid met de tijd. Ze helpen minder in huis, zijn emotioneel soms offline en – mijn persoonlijke favoriet – stellen nauwelijks vragen.

Nog vóór een date begint, verschijnt mijn mentale bingokaart: Praat vooral over zichzelf. Weet het nog niet zo met kinderen. Stelt geen vragen. BINGO!

Zo kon mijn laatste date – ex-bouwvakker, nu in de gehandicaptenzorg (interessant! Dacht ik nog) – honderduit vertellen over zijn carrièreswitch. Ik luisterde, knikte, stelde vragen, als een goed geoliede talkshowhost. Aan het einde van zijn monoloog liet ik een stilte vallen. Zo’n stilte waarin je hoopt dat iemands prefrontale cortex eindelijk aanslaat. “Kom op jongen, één open vraag. Ik geloof in je.” Maar er kwam niets. Dus floepte het eruit: “Zeg, Wil jij soms nog iets van míj weten?” Hij: licht beledigd. “Het moet toch geen interview worden? Het moet vanzelf gaan.”

Vanzelf? Was het maar zo’n feest. Zwaartekracht is vanzelf. De date eindigde met lauw pils en twee mensen die elkaar niet begrepen. Of beter gezegd: één persoon die niets had gevraagd en één persoon die daar geen zin meer in had.

Mankeeping: fulltime baan zonder salaris

Naast teleurstellende dates speelt er nog iets: mankeeping. Een term uit de VS voor het emotionele en sociale onderhoud dat vrouwen in relaties verrichten. Agenda’s bijhouden. Gevoelens managen. Familieverjaardagen onthouden. Initiatief nemen voor “het gesprek”.

Veel vrouwen voelen zich de CEO in hun relatie: hoofdhuishouding, hoofdcommunicatie, crisismanager én therapeut in één. Onbetaald. Ongevraagd. Onuitgerust.

En dat wringt. Want vrouwen hebben de afgelopen jaren flink geïnvesteerd in zelfontwikkeling. Therapie is geen taboe meer, emoties mogen bestaan, grenzen worden uitgesproken. Dan is het lastig als je partner emotioneel nog op Windows 95 draait terwijl jij automatische updates hebt aanstaan.

Zelf kijk ik achteraf terug op een relatie waarin ik zó hard aan het mankeepen was, dat ik mezelf langzaam uitputte. Liefde hoort geen bijbaan te zijn. En al helemaal geen burn-out traject.

De verslaving van datingapps

En dan de apps. Tinder is inmiddels veertien jaar oud. Veer-tien jaar! Ooit voelde het als een nieuwe jeans: fris, sexy, veelbelovend. Nu voelt het als diezelfde broek na honderd wasbeurten: uitgelubberd, maar je trekt ’m toch weer aan omdat het ooit een fantastisch (zelf)beeld opleverde.

Je weet dat het niet werkt, maar misschien zit er toch nog een match tussen. “Bekijk wie jou een superswipe gaf.” Het dopaminebelletje rinkelt. Even voel je je leuk. Gewild. Gekozen. Tot de chat weer doodbloedt na drie berichten. Of je date drie uur van tevoren afzegt “omdat het toch niet uitkomt”.

Gefrustreerd gooi je de apps eraf. De single offline events ploppen dan weer als paddenstoelen uit de grond. In realiteit ook weer een teleurstelling: dertig leuke, ontwikkelde vrouwen duiken op drie leuke mannen. De rest staat bij de bitterballen te praten over crypto.

Dus download je de app weer. Want hoop is hardnekkig.

De toekomst?

Ik geloof niet dat vrouwen geen liefde meer willen. We zijn sociale wezens. Samen is leuker dan alleen. We willen alleen geen half werk meer.

Heterofatalisme is geen mannenhaat. Het is een vermoeidheidssyndroom van vrouwen die klaar zijn met trekken aan iets dat wederkerig hoort te zijn. Misschien is de oplossing simpeler dan we denken. Mannen: stel vragen. Toon nieuwsgierigheid. Praat eens met de bro’s over gevoelens. Leer dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar volwassenheid. We willen iemand die aanwezig is. Die investeert. Die begrijpt dat liefde geen eenrichtingsverkeer is.

En wie gaat daten ooit weer voelen als het aantrekken van die nieuwe jeans. In plaats van een broek die je alleen nog draagt omdat er niets beters in je kast hangt.

Aan mijn mannelijke lezers… hoe denken jullie hierover? Laat het me weten!