De kop is eraf; het nieuwe jaar sukkelt weer op gang. Heel Amsterdam lag begin dit jaar onder een dik pak sneeuw, alsof God boven een groot kussengevecht had gehouden. Tijdens een glibbertochtje door het Vondelpark besloot ik mijn liefdesleven opnieuw maar eens uit de vrieskist te trekken.

Thuis haalde ik zuchtend mijn datingapps uit sluimerstand. Daar ging ik weer, langs de digitale groentela: Wil geen kinderen – laat maar. Ethische non-monogamie – schiet ik niets mee op. Padelspelende accountmanager, meer iets voor de Anne-Fleurs onder ons. Na 150 swipes begon mijn duim op te zwellen. Toen: ping. Een Breeze match. De app die praten onmogelijk maakt, maar je wél gelijk op date stuurt. Efficiënt, dat zeker.

Zijn profiel: avontuurlijk. Alles had hij verkocht, nu de wereld rondzeilend. Met kat Botje. Ik zag mezelf al op de voorpunt staan, in de warme armen van mijn eigen Jack. Zónder ijsberg in het vooruitzicht.

We werden naar een hip café bij het Vondelpark gestuurd. Bij binnenkomst struikelde ik bijna over mijn barkruk. Stamppot in een halfuur bereiden én naar binnen werken bleek ambitieus.  “Sorry, het ging niet helemaal vanzelf”, stamelde ik uit. “Maakt niet uit” zei hij vriendelijk. Mooie ogen, lange man, normale kleding. En – halleluja – haar. Echte haar! Bij een millennial-man een zeldzamere vondst dan een werkende NS-trein bij een vlokje sneeuw.

Ik zat op het puntje van mijn kruk. Zoveel nieuwsgierigheid broeide in mijn borstkas. Hoe werkt eten op een boot? Wie stuurt ’s nachts? En Botje dan? Zelfverzekerd nam hij een slok van zijn fluitje en vouwde zijn handen over elkaar. Botje had een reddingsvest. Botje viel niet overboord. Zelf had hij cursussen gevolgd. Diploma’s. Een railing voor de kat gemaakt. Noodreddingen geoefend. De manier waarop hij zijn handen bewoog over de ingebeelde boot deed mij terugdenken aan de luchttekeningen van mijn fanatieke leraar Aardrijkskunde. Verwering, sedimentatie, erosie. Bloedserieus keek meneer van Velsen. De zeiljongen ook.

Ik werd melig van deze bootlezing en maakte een grapje: “Niet meteen je boot verkocht na al die cursussen?” Hij keek me aan alsof ik vroeg of ‘ie van Mars kwam. Nee natuurlijk niet, hij was al zo ver met de voorbereidingen geweest. De lezing werd afgesloten met het dieet van Botje: “twee zakjes natvoer per dag, in de zomer wat extra water erbij”.

Mijn gedachten waren inmiddels afgedwaald naar het aantal schone onderbroeken in mijn kast. Een beetje beduusd keek ik voor me uit en plotseling zag ik mijn linkerooghoek iets geels. Heel subtiel peuterde ik een verdwaald stukje aardappel uit mijn lok. Hij merkte niks. Ik gniffelde. En ineens realiseerde ik me: dít zoek ik. Iemand tegenover me met een stukje aardappel in z’n haar. Niet perfect. Niet zo bloedserieus. Een man die vragen stelt, rare dingen doet en daar hysterisch om kan lachen.

Want eerlijk: het leven is al serieus genoeg. We moeten huizen kopen, beleggen (nog steeds niet gedaan), verduurzamen, carrière maken, vrienden onderhouden, fit blijven, leuk blijven voor je partner. En dáár heb je humor bij nodig. Humor is het laatste restje strooizout tegen de gladheid van het bestaan.

Mijn liefdesleven is dus weer ontdooid. En ik voeg één ding toe aan mijn profiel: “Zoekt man met humor. En vragen.” Want die bleven, op deze koude winteravond, volslagen ondergesneeuwd.