Huidhonger. We ontdekten massaal wat het was toen corona ons maandenlang verbood om iemand ook maar een welgemeende schouderklop te geven. Geen knuffels, geen armen om je heen, we werden er collectief panisch van. De Dikke Van Dale kreeg er officieel een nieuw woord bij. Het grootste voordeel van die periode? Eindelijk verlost van het handen schudden. Laten we eerlijk zijn: niemand wordt vrolijk van de klamme handpalmen van IT’er Egbert-Jan.

Voor sommigen voelt corona inmiddels als drie eeuwen geleden. Voor mij soms als eergisteren. Als single ligt eenzaamheid en huidhonger namelijk net wat vaker op de loer. Je kunt nog zo onafhankelijk zijn, maar soms wil je gewoon even tegen iemand aan plakken zonder dat daar een ingewikkelde relatievorm of een gedeelde Google Agenda aan vastzit.

Gelukkig bestaan er hulpmiddelen. De Satisfyer, bijvoorbeeld. Fantastisch voor het hoogtepunt, maar hij mist één cruciaal onderdeel: de knuffel erna. Daarnaast is het fysieke contact bij one night stands of situationships meestal net zo vluchtig als het appcontact. Ik slaap eigenlijk ook het liefst in mijn eigen bed, met mijn eigen kussen, zonder snurkende bijgeluiden en ongemakkelijke ochtendrituelen.

Laatst werd ik op een grijze zaterdag wakker en voelde ik het meteen: huidhonger. Zo’n dag waarop je eigenlijk de hele dag tegen iemand aan wilt kruipen. Ik dacht aan het zielige aapje Punch, door zijn moeder verstoten en vervolgens wereldberoemd werd door een knuffelaap die hij overal naartoe sleepte. Ik snakt ook naar een pluche maatje.

Die middag keek ik uit het raam naar de Chinese massagesalon tegenover mijn huis. Het soort met knipperende TL-verlichting en felgekleurde tierelantijntjes in het raamkozijn. Al zes jaar zie ik mensen naar binnen gaan: de zakenman met een stropdas die nog half in zijn laptop lijkt te zitten, De jonge moeder die haar bakfiets parkeert en er even bij blijft staan alsof ze moet bijkomen van het leven. Zouden zij ook huidhonger hebben?

Een paar uur later zat ik zelf op een bankje met een handdoek onder mijn billen. Een klein Chinees vrouwtje haalde me op. Ik was benieuwd wat er achter de deur zat: je weet het nooit. Mijn buurman bleek achter twee deuren een ruimte vol gekweekte tropische vissen én een krankzinnige postzegelverzameling te hebben.

De kamer stond vol massagebanken, gescheiden door flinterdun crêpepapier. Aan de muur hing een vergeeld briefje: “Please don’t remove your underwear. No happy end.” Achter een papieren wand hoorde ik iemand enthousiast kreunen. Ik hoopte op IT’er Egbert-Jan, eindelijk verlost van zijn stress.

Een uur later stond ik weer buiten. De masseuse had – al zittend bovenop mij – mijn armen en benen behandeld alsof ze een staafmixer op standje turbo hanteerde. Ik liep de straat op met een tevreden, licht verdoofd gevoel over mijn lijf. Huidhonger: voorlopig even gestild.