Tel ik nog mee als ik geen marathons ren?

Vrijdagavond. Ik sabbel op een gegrilde reuzengarnaal alsof het een Michelin-ster verdient. Een vriendin heeft het klaargemaakt op haar high-end BBQ, ergens in een volwassen koophuis in Haarlem. Lucky girl, denk ik, terwijl ik stilletjes mijn eigen leven afzet tegen haar babycino-apparaat voor haar pasgeboren kroost en eikenhouten eettafel. Mijn budget reikt net tot een afprijs-kaasplank van de Appie. Maar goed. Ik zit daar. En ik geniet, intens. Van het driegangendiner waarvan het hoofdgerecht, kapsalon uit de oven, tot in de puntjes verzorgd is en verdacht veel wegheeft van iets wat een kok met een ego op een foodtruckfestival zou durven serveren.

Naast de gebruikelijke huizenkoopperikelen van eeuwig uitlopende verbouwingen (waar ons strak geplande millennialleventje totaal van in de war raakt, PANIEK!) tot RAL-kleurdilemma’s en gesjeesde aankoopmakelaars, komt ook het onderwerp sport op tafel. En dan niet zomaar sport, nee hoor: wedstrijden. Hardloopwedstrijden. Marathons. Alsof iedereen plotseling meedoet aan een nationale selectieronde voor de Olympische Spelen.

Het lijkt tegenwoordig alsof je pas écht meetelt als je ergens een medaille voor hebt gekregen. Gewoon sporten omdat het lekker voelt of omdat je anders lichtelijk gillend gek wordt? Volstrekt irrelevant. Ik sport al jaren. Echt. Maar niemand lijkt dat te onthouden. “Wat ben jij fit!” Ja, duh. Ik sport 3-4 keer per week. Ren één keer een halve marathon in je leven en mensen kijken je aan alsof je op Crocs de Kilimanjaro hebt beklommen.

De marathonhype verklaard
Hardloopwedstrijden zijn tegenwoordig sneller uitverkocht dan een Beyoncé-concert. Kaarten worden verhandeld op Marktplaats alsof het Lowlands-tickets zijn: met gretige handen, hoge prijzen en een beetje zweet erbij. Hoe dat zo gekomen is? Tante Corrie, oftewel corona, deed een duit in het zakje. Mensen hadden niks te doen, nergens te zijn, en gingen dus maar rennen. Fitfluencers pompten het verder op. Zij maakten van een sportbroek een levensstijl.

En dan heb je nog de individualisering: mensen haken massaal af bij sportclubs. Geen team, geen trainer, gewoon jij en je schoenen. En Strava, natuurlijk. Want sporten zonder digitale bevestiging telt niet. Zelf ben ik er grotendeels mee gestopt. Strava werd voor mij een prestatieverslaving in appvorm. Wéér een platform dat me liet vergelijken met mensen die net wat sneller, verder, strakker gingen dan ik. Het voelde als een ongezonde ex. Opluchting dat die naar de archiefmap ging.

Rennen is het nieuwe daten
Elke woensdag en vrijdag trek ik mijn hardloopschoenen aan. Ik loop door het Vondelpark, onder het Rijksmuseum door, soms langs het Nieuwe Meer. Dat laatste is goud op een zomeravond. Lekker rustig, uitkijkend op de grazende oranje bizons (Schotse Hooglanders), wel met extra proteïne thuiskomen door de 300 muggen die je inslikt (doe ik toch mee aan de trend). Met een tranceplaylist van gemiddeld 130 bpm knal ik door de stad, in m’n eentje, op m’n eigen tempo.

Totdat m’n favo Tiësto-nummer bruut overstemd wordt door een rennende kudde (geen bizons) met ghettoblasters zo groot als een koelkast. Ze zien eruit alsof ze worden gescreend op BMI en sponsorcontracten. Voorop fietst het rennersopperhoofd, luid aanmoedigend. Welcome to de running clubs van Amsterdam. VSR maakte er al een aflevering over: blijkbaar is het ook een nieuwe vorm van daten. Vooral ná het hardlopen. Koffie, telefoonnummers, zweetdruppels als afrodisiacum.

Ik moet erom lachen. Wie voelt zich nou knap na het sporten? Na een rondje hardlopen zie ik eruit als een natgeregende puppy met knalrood hoofd, en voel ik me ongeveer even sexy als een dampende wasmand. Maar goed, blijkbaar is post-run flirten echt een ding.

De festivalisering van de sport
Dan heb je nog de festivalrenner: geen flitsende leggings van Saints & Stars, maar shirts van eerdere marathons (gewoon om even te laten zien wat je al gelopen hebt), zweetbanden in felle kleuren, en trailvesten waar zelfs een berggeit van zou blozen. De bijbehorende muziek overstemt met gemak mijn noise-cancelling koptelefoon. Het Vondelpark is niet langer een park. Het is een catwalk meets festival voor mensen met zweet op hun rug en endorfines in hun ogen.

Het toekijkende publiek valt grofweg in twee kampen: de stille genieters die hun vuistjes in de lucht gooien voor een klein dansje, en de geïrriteerde sololoper (c’est moi) die naar het laatste stukje asfalt zoekt dat nog niet wordt ingepikt door Team BeatsPerMinute.

Sport als statussymbool
Een paar keer was ik onderdeel van een groep skaters. Ja, echt. Geen wijde broeken, wel havercappu’s en expat-vibes. Amsterdam wordt tegenwoordig gerold door een nieuwe lichting yuppie-skater. We gingen met vijftig man tegelijk door de stad. En eerlijk: het voelde fantastisch. De massa maakte het magisch. Dwars over autopaden, door rode stoplichten, springend over bruggen: het voelde alsof we de stad overnamen.

Totdat ik onderuit ging. Hard. En ineens herinnerde ik me: zonder remmen is er ook geen grens. En dat is precies waarom groepssport zo werkt als statussymbool. Het versterkt niet alleen je imago, maar ook je ego. Helemaal als er muziek bij komt kijken. Diezelfde dynamiek zie je nu ook bij marathons. Waar ze vroeger nog best stil en ingetogen waren, is het nu: dj’s, foodtrucks, tentjes, ballonnen, you name it.

Waarom marathons rennen niet per se gezond is
Wat je zelden hoort in al die gelikte finish-selfies: marathons zijn fysiek behoorlijk slopend. Je knieën krijgen klappen, je hartslag schiet structureel omhoog, je lichaam breekt spieren af in plaats van op te bouwen. Sommige artsen raden zelfs af om meer dan een paar keer in je leven een marathon te lopen. En dan heb ik het nog niet eens over de prestatiedruk, het cortisolniveau en de obsessieve trainingsschema’s waar je makkelijk in verstrikt raakt. Alsof je pas iets waard bent als je 42 kilometer op karakter uitperst. Voor wie precies? Voor een medaille? Voor likes?

Terwijl het soms juist goed is om te vertragen. Sinds kort probeer ik dat ook: mindfull rennen. Gewoon door het bos, voeten bewust voelen op de aarde, ademhalen in plaats van aanjagen. Rennen niet als bewijs, maar als rust.

Dus… tel ik nog mee?
Misschien wel. Misschien niet. You name it. Maar eerlijk? Ik word een beetje marathon-moe. Niet van het rennen zelf, maar van de opgeblazen hype eromheen. De prestatiedruk. De bluetoothbeats. De post-run selfies met onderschriften als smiling through the sweat.

Ik ren nog steeds. Zonder box. Zonder publiek. En als ik daarna op een bankje een banaan eet met rode konen en zweet op plekken waarvan ik niet wist dat je daar kon zweten, voel ik me verrassend voldaan. Misschien niet Insta-waardig. Maar wel echt. Niet iedereen wordt gelukkig van een startnummer, of van jezelf tot het uiterste pushen. Soms is het al een prestatie om je schoenen aan te trekken en naar buiten te gaan. Misschien moeten we elkaar daar wat vaker naar vragen: hoe het écht gaat. Niet hoeveel kilometer je liep, maar of je een beetje lekker in je vel zit.