Geplaatst in het Parool, 21-03-2026

Onlangs was ik met een vriendin lunchen in Amsterdam-Noord. We hadden elkaar al even niet gezien. “Hoe gaat het op werk?” vroeg ik. “En met man en kind? “Gaan jullie nog op vakantie?”

We praten bij zoals dat gaat. In updates. Werk, relaties, wie er zwanger is, wie er uit elkaar zijn. We klagen tussendoor over Albert Heijn prijzen, over fatbikes die door het Vondelpark schieten en stressvolle verbouwingen. We fantaseren over zomerplannen en koude witte wijn op het terras. We weten allebei dat die avonden waarschijnlijk gevuld gaan worden met losse agenda afspraken en appjes als: “We moeten echt snel weer.” Onze levens zijn inmiddels verschillend ingericht. Druk, vol, gepland.

Héél soms, dwalen we af naar vroeger. Naar de tijd waarin er simpelweg werd gehangen. Waarin we nog gezamenlijk herinneringen maakten. Middagen na school waarin ik met vriendinnen fotoshoots deed via de webcam van je Windows 95 computer. Uren in de McDonald’s zitten, waar de grootste discussie draaide om de allesbepalende vraag: kies je voor een Hamburger of toch de McKroket? Zaterdagen vol kletsen over de hotste jongen van school, terwijl we tien soorten Max Factor mascara’s testten. Ervan overtuigd dat volumineuze wimpers het antwoord waren op alles.

En dan de studententijd. Hele weekenden brak op de bank, pasta pesto rechtstreeks uit de pan. Niemand die ons ergens verwachtte. Tijd die zich eindeloos uitstrekte. We hadden geen idee wat we met ons leven gingen doen, en we hadden alle tijd om het daar vooral niét over te hebben.

Nostalgisch kan ik eraan terugdenken. De tijd van gewoon samen zijn, zonder eerst een checklist af te vinken. Want eerlijk: het voelt altijd weer even opgelucht als alles gedeeld is. Werk? Check. Thuis? Check. Relatie? Check. De achterstand is ingehaald. De connectie voelt weer gelijkwaardig. Alsof de vriendschap pas echt kan beginnen nadat de administratie is bijgewerkt.

“Nou, weer even lekker bijgepraat,” zei ik toen we naar buiten liepen. “Niet te lang mee wachten hoor,” riep mijn vriendin. “Anders zijn we zo weer aan het updaten.” Eenmaal thuis bedacht ik me: dit moet anders. Er moet meer gehangen worden. Dus stuurde ik een datumprikker in een WhatsAppgroep. Voor een spelletjesavond. Iedereen enthousiast. Op één voorwaarde: er wordt vooral niét bijgepraat.