Een jaarlijkse terugblik vanuit de Italiaanse bergen

Mijn bergschoenen zakken steeds dieper weg in de Toscaanse modder. Het miezert onafgebroken, de lucht is grauw en terwijl ik mezelf omhoog werk richting de volgende bergtop denk ik aan Julius Caesar. Veni, vidi, vici: ik kwam, ik zag, ik overwon. Woorden die hij gebruikte na een bliksemsnelle overwinning. Ik denk eraan terwijl ik me afvraag waarom ik in december vrijwillig door Italië loop met natte sokken.

Het is een paar dagen voor kerst en ik besloot dit jaar niet aan een de Nederlandse kersttafel te zitten, maar de Via Degli Dei te lopen: 130 kilometer tussen Bologna en Florence. “Je bent gek,” zeiden mensen. “Het is winter. Het regent. Niemand loopt die route nu.” Klopt. Precies daarom ging ik. De bergen trekken harder dan de stad. Ik moest eruit. Frisse lucht in mijn longen, modder op mijn broek.

Na een paar dagen bij mijn Bolognese vriendin pakte ik mijn backpack en wandelde ik de stad uit. Zoals altijd brengt wandelen rust. En reflectie. Ongevraagd, maar doeltreffend.

Een zware rugzak (maar lichter aanvoelde)

Mijn rugzak weegt elf kilo. Véél zwaarder dan tijdens mijn zomerse Camino naar Santiago de Compostela (zeven kilo). Winterwandelen vraagt om extra lagen: thermokleding, regenkleding en – zo blijkt – ook emotionele bagage.

Want ik draag niet alleen spullen mee, maar ook alles wat dit jaar niet liep zoals gepland. Relaties die niet ontstonden. Ongewild mijn kinderwens koppelen aan een duur IVF-traject. Mijn fijne huis die ik moet verlaten na een verloren zaak. Vrienden die kinderen krijgen terwijl jij jezelf feliciteert omdat je kamerplanten het nog doen. Het bekende dertigersgevoel: iedereen lijkt verder, behalve jij.

Maar al lopend besef ik ook hoeveel er wél is bijgekomen. Nieuwe schrijfervaringen. Een vaste opinieplek in Het Parool. Vanaf volgend jaar een nieuwe baan. Een verrijking van mijn single-achterban: veel nieuwe mensen leren kennen. Veel nieuwe en toffe ervaringen erbij. En misschien wel het belangrijkst: meer berusting in mijn eigen pad. De rugzak wordt niet leger, maar hij draagt lichter.

Over gevoelens die je liever overslaat

Intense therapie leerde me dit jaar iets ongemakkelijks: gevoelens hoef je niet op te lossen. Je moet ze voelen. In je lijf. Verdriet, boosheid en teleurstelling ontweek ik jarenlang door druk te zijn, gezellig te doen en vooral dóór te gaan. Door veel te drinken, hard te werken en me te storten op allerlei relaties en oplossingen: alles om mezelf maar snel weer op te beuren.

Tijdens de tweede dag in de bergen krijg ik die les opnieuw. Ik ben doorweekt, mijn schouders doen pijn en ik kom nauwelijks vooruit in de modder. Paniekgedachten schieten door mijn hoofd (“wat als ik hier iets breek en eindig als Italiaanse vermissingszaak?”). De tranen biggelen over mijn wangen terwijl ik richting een dorpje slenter. Ik ben nog niet eens halverwege. Waarom dóé ik dit?

Maar wandelen leert je wat het leven ook doet: je gaat erdoorheen. Door fysieke ongemakken. Door mentale eenzaamheid. Alles gaat voorbij, van wanhoop naar irritatie naar berusting, en maakt ruimte voor nieuw perspectief. Niet altijd, soms wel.

Wanneer stoppen geen falen is – leren loslaten

De avond voor de laatste etappe word ik ziek. Rillend lig ik onder vier dekens en app ik mijn onverwachte Amsterdamse wandelgenoot (we waren de enige twee op de hele route) dat ik het waarschijnlijk niet ga halen. Het laatste stukje! Je bent er bijna! Stoppen voelt als falen. Zeker in een maatschappij waarin doorzetten het hoogste goed is.

Maar stoppen blijkt het verstandigste besluit. In Florence, gebracht door de parmigiano-leverancier van de B&B, lig ik bijna de hele Kerst en de enige zonnige dagen in bed. Doktersbezoek, antibiotica. Teleurstelling. Ik had zo graag aan een lange hostel-tafel willen zitten met gezellige mensen. Lichtjes willen zien, de stad in willen. Het mocht niet zo zijn.

En toch kan ik het laten. Waar ik me vroeger kapot had geërgerd, lukt het nu om los te laten. Het is onmacht. Geen controle. En dat is oké. Misschien is dát wel de grootste overwinning van dit jaar.

Ik kwam, ik zag, ik bleef staan

Mijn gedachten zijn uitgegaan naar iedereen voor wie het leven dit jaar anders liep dan gehoopt. Mensen die ziek werden of nog steeds zijn. Die iemand zijn verloren. Die moesten loslaten van wat vanzelfsprekend leek. Voor wie “gewoon doorgaan” even niet lukt.

Ik hoop dat er na donkere dagen, ook voor jullie een lichtpuntje verschijnt. Een glimp van kleur. Zoals die regenboog die ik op mijn laatste dag zag, achter een mistige berg.

Dus nee: ik overwon niet alles. Dat is niet het belangrijkste. Ik kwam. Ik zag. En ik bleef staan.

Ik wens jullie een mooi 2026. Met liefde, geluk en lichtheid, maar ook met ruimte voor verdriet en teleurstelling, mocht dat er zijn.

Lees hier op mijn Polarsteps het verslag van de hele reis!