All by myself… don’t wanna be… all by myself! Een tikje melancholisch en met een suikercoma van de zoete goodybag strompel ik met mijn moeder de bioscoop uit na Bridget Jones: Mad About the Boy. Niet alleen omdat ik twee uur lang in een zweterige zaal vol giechelende boomers zat, maar vooral omdat ik háár miste. De klunzige, wijn slobberende, sigaretten rokende, eeuwig net-buiten-de-boot-vallende Bridget uit mijn jeugd die in haar pyjama haar break-ups zat weg te tanken.

Anno 2025 is Bridget moeder van twee koters, weduwe en gooit ze zich vol overgave in de moderne datingjungle. Tinder? Natuurlijk. Een toyboy? Why not. Tot slot krijgt ze een fling met de leraar van haar kinderen. En natuurlijk wordt ze wéér ondervraagd door een tafel vol getrouwde vrienden die doen alsof single zijn een besmettelijke ziekte is. De film is vermakelijk, maar ergens knaagt er iets. Wat mist er in dit nieuwe Bridget Jones-recept? En wat zegt het over het single (mom) bestaan?

Toyboys zijn hot, maar… waarom eigenlijk?

Bridget valt als een blok voor de meer dan twintig jaar jongere Roxter – een trend die we steeds vaker zien in films en series. In Babygirl van Halina Reijn laat Nicole Kidman zich verleiden door haar dertig jaar jongere stagiair. In Oogappels duikt veertiger Fabie in bed met de achttien jaar jongere Laszlo. Is de toyboy eindelijk het ultieme feministische statement? Of gewoon een goedkope manier om vrouwen met een jongere minnaar sexy en rebels te laten lijken?

Het opvallende: in al deze verhalen ligt het initiatief bij de man. Ook in Bridget Jones. Roxter (aka Leo Woodall van One Day) verschijnt letterlijk uit het niets, redt een hondje in slow motion (inclusief verwaaide lokken en nat T-shirt en oké, ik geef toe, ik kwijlde wel totaal weg) en gooit er een nonchalante kus tegenaan. Maar waarom hij Bridget leuk vindt en wat hij verder in zijn leven doet? Géén idee. Misschien had hij gewoon nog wat collegegeld nodig.

Waar is de zelfspot en het wijn-geweeklaag gebleven?

“I have two choices: to give up and accept permanent state of spinsterhood and eventual eating by Alsatians, or not. And this time I choose not. Instead, I choose vodka.”

Ah, dát was de Bridget waar we van hielden. Die na een break-up in haar pyjama een fles wijn achterover sloeg, een half pak sigaretten wegpafte en zichzelf met overgebleven cornflakes en schimmelkaas trakteerde als avondeten. Zichzelf overtuigde dat het ooit beter werd – of op z’n minst dramatisch genoeg was voor een dagboekfragment. Dé eenzame herkenbare momenten en het overwinningsmoment dat volgt wanneer je jezelf uit huis hebt gesleurd naar de sportschool (o, had ik maar een Hugh Grant als ex). Om daarna weer verliefd te worden – Hurrah! Am no longer tragic spinster but proper girlfriend of bonafide sexgod, so committed that he’s taking me on a full-blown mini-break holiday weekend (deel 1). Om vervolgens het hele riedeltje weer opnieuw te beleven.

Maar deze Bridget? Ze lijkt het allemaal best op orde te hebben. Geen doorrookte existentiële crises, geen dronken karaoke, geen paniekaanvallen over hoe ze in vredesnaam weer een nieuwe liefde moet vinden. Waar zijn haar innerlijke monologen, haar zelftwijfel, haar fuck-it-gevoel? In plaats daarvan krijgen we ongemakkelijke schoolpleinmomenten en een lichte midlifecrisis. Het mag allemaal wel wat rommeliger.

Romcom-eindes: kunnen we alsjeblieft iets originelers bedenken?

Uiteindelijk draait de film – hoe kan het ook anders – weer om het vinden van de ware. Want God verhoede dat een vrouw van middelbare leeftijd gewoon gelukkig is in haar eentje. De diepere lagen uit de eerste films? Weg. In Bridget Jones’s Diary gaf ze nog keihard tegengas als mensen vroegen wanneer ze eindelijk een relatie kreeg:

“Oh God. Why can’t married people understand that this is no longer a polite question to ask? We wouldn’t rush up to them and roar, ‘How’s your marriage going? Still have sex?’”

“Tell me, is it one in four marriages that ends in divorce, or one in three?“

Maar in deze film? Ze ondergaat het allemaal gelaten. Waar is die Bridget die lak had aan maatschappelijke verwachtingen? Waarom eindigt het altijd met een man die haar ‘redt’? Hoe mooi was het geweest als ze krachtig en zelfverzekerd haar single status had omarmd – mét de nodige zelfspot?

Bridget in een nieuw jasje (of pyjama)

Toch heb ik ook genoten. Van de bloedhete Hugh Grant als de eeuwig charmante schoft, de stuntelige seksscènes en Bridget’s belachelijke outfits en eeuwig verfrommelde haar. Maar wat ik het meest miste, was de nostalgie van de iconische soundtracks. Waar zijn de dramatische meezingmomenten zoals I’m Every Woman, It’s Raining Men en Sorry Seems to Be the Hardest Word? Geef me een regenachtige zoenscène met Mark Darcy en Van Morrison op de achtergrond (Someone Like You, oh zwijmel) en ik ben verkocht.

Misschien is het tijd dat we de oude Bridget laten rusten. Haar jaren van ongeluk, gestuntel en gestoei met foute mannen hebben we in al hun glorie beleefd. Misschien is het tijd voor een nieuwe heldin – eentje die single zijn niet ziet als een tijdelijke fase, maar als een volwaardige levensstijl. Eentje die met opgeheven hoofd een restaurant binnenloopt en een fles wijn voor zichzelf bestelt, zonder een excuus. Een moderne Bridget, maar dan met net iets minder zelfmedelijden en een Spotify-lijst vol powerballads.

En tot die tijd? Gewoon lekker de oude films bingen. In pyjama, met wijn, en sigaretten;) Want sommige dingen blijven wél iconisch.